नवऱ्याच्या मित्राने केली शिकार खूप लुटला आनंद.

अहिल्यानगरच्या एका शांत भागात स्नेहल जाधव आणि तिचा पती मकरंद जाधव राहत होते. मकरंदचा ट्रान्सपोर्ट व्यवसाय चांगला चालत होता, पण त्यासाठी तो दिवसभर बाहेर असे. स्नेहल घरात एकटीच राहायची. त्यांच्या संसारात ,मोठे भांडण नव्हते, पण संवाद कमी झाला होता. स्नेहलला स्वतःच्या भावना मकरंदपर्यंत पोहोचवता येत नव्हत्या.याच काळात मकरंदचा परिचित यशवंत काळे त्यांच्या घरी वारंवार येऊ लागला. सुरुवातीला त्यांच्यात फक्त मकरंदच्या व्यवसायाबद्दल चर्चा होत असे. एका दिवशी मकरंद बाहेर गेल्यावर यशवंत काही कागदपत्रे देण्यासाठी घरी आला. त्या भेटीत स्नेहलने पहिल्यांदा त्याच्याशी मनमोकळेपणाने बोलले. यशवंत तिचे बोलणे लक्षपूर्वक ऐकत होता. त्यानंतर दोघांची फोनवर अधूनमधून चर्चा सुरू झाली.हळूहळू त्यांच्या संभाषणाचा विषय मकरंदच्या व्यवसायापासून स्नेहलच्या वैयक्तिक आयुष्याकडे वळला. यशवंत तिला सतत लक्ष देत असल्यामुळे स्नेहल त्याच्याशी भावनिकदृष्ट्या जोडली जाऊ लागली. ते कॅफेमध्ये भेटू लागले आणि एकमेकांबद्दलच्या भावना लपवणे कठीण होऊ लागले.स्नेहलला हे नाते चुकीचे असल्याची जाणीव होती, तरीही ती यशवंतपासून दूर जाऊ शकत नव्हती. अखेर त्यांच्या नात्याने वैवाहिक मर्यादा ओलांडल्या. त्यानंतर मात्र स्नेहलच्या मनात अपराधीपणा आणि मकरंदला सत्य कळण्याची भीती सतत वाढत राहिली.स्नेहल जाधवने किचनच्या बाल्कनीत उभी राहून चहाचा कप हातात घेतला होता. खाली रस्त्यावर बस स्टॉपवर लोकांची ओळ होती. तिच्या मागे, डायनिंग टेबलवर, मकरंदचा फोन वाजत होता. तो पुन्हा ऑफिसला जाण्यासाठी तयार होत होता.”मी थोडा लेट होईन, शेव्हटीला नवा ट्रक आला आहे, पेपरवर्क पाहायचं आहे,” मकरंदने म्हटले, टी-शर्ट घालत घालत.स्नेहलने उत्तर दिलं नाही. तिच्या लक्षात होतं, तो आजही रात्री उशिरा येईल. त्यांच्यात हेच चाललं होतं. चार वर्षांपूर्वी लग्न झालं, पहिल्या वर्षात काहीसा रोमान्स होता, मग मकरंदचा ट्रान्सपोर्टचा व्यवसाय वाढला, आणि आता फक्त ‘हेलो’, ‘बाय’, ‘खाणं झालं का?’ अशा संवादापुरतंच त्यांचं नातं राहिलं होतं. तो चांगला माणूस होता, कुटुंबाची काळजी घेणारा, पण तो एकटेपणा… तो भावनिक पोकळपणा… तो स्नेहलला हळूहळू खाऊन जात होता.दोन दिवसांनंतर, शनिवारी दुपारी, स्नेहल तिची मैत्रीण प्राजक्ता गायकवाडबरोबर शहरातल्या ‘ब्रेझ कॅफे’त बसली होती. प्राजक्ता तिच्या शेजारच्या सोसायटीत राहत होती, लग्नापूर्वीची मैत्रीण.”तू इतकी शांत का आहेस आज?” प्राजक्ता विचारली, लॅटे घोटत घोटत.”काही नाही, बस… कंटाळा येतोय,” स्नेहल म्हणाली.तिच्या डोळ्यांसमोरून यशवंत काळेची आठवण गेली. तो मकरंदचा बिझनेस असोसिएट होता, कधीकधी घरी येई. गेल्या महिन्यात, तो एकटाच दोन-तीन वेळा आला होता, मकरंद ऑफिसमध्ये असताना. त्याच्याशी बोलणं सोपं होतं. तो ऐकायचा. तिला विचारायचा, “तू कसं आहेस?” आणि तो खरंच उत्तराची वाट पाहायचा.तिचा फोन वाजला. मॅसेज होता यशवंतकडून.*”कॅफेमध्ये दिसलीस. छान साडी घातलीयस. लाईट ब्लू तुला फिट होतो.”*स्नेहलचा चेहरा तापला. तिने खाली बघितलं. कॅफेच्या खिडकीबाहेर, स्ट्रीटलाईटजवळ, यशवंत उभा होता, हातात हेल्मेट, एक स्माइल चेहऱ्यावर. तो हॅट वेव्ह करून निघून गेला.”कोण होता?” प्राजक्ता विचारली.”कुणी नाही,” स्नेहल म्हणाली, पण तिचं हृदय जोरात धडधडू लागलं.**जवळीक**पुढच्या आठवड्यात, यशवंतने एक प्रस्ताव दिला. त्याच्या एका क्लायंटकडे शेतात फार्महाऊस होता, तिथे बिझनेस मीटिंग ठरली होती. मकरंद व्यस्त असल्याने, तो स्नेहलला विचारायला आला की ती त्याच्याबरोबर जाऊ शकेल का, कारण तिथे क्लायंटची पत्नीही येणार होती, स्नेहलबरोबर तिला वेळ कंटाळा येणार नाही. मकरंदला हरकत नव्हती. “तू जा, बरंच दिवस बाहेर गेली नाहीस,” तो म्हणाला.शनिवारी सकाळी यशवंतची कार स्नेहलच्या सोसायटीसमोर आली. स्नेहलने साधी जीन्स आणि ऑफ-व्हाईट कुर्ता घातला होता. यशवंतने डेनिम शर्ट आणि ट्राउझर्स घातले होते. तो उतरला, तिची बॅग कारमध्ये ठेवली.”तू खूप छान दिसतेस,” त्याने साधं साधं म्हटलं, स्टीयरिंगवर हात ठेवत.”थॅंक्यू,” स्नेहल म्हणाली, आतल्या आत थोडी गडबड झाली.प्रवासात त्यांची चर्चा सुरू झाली. संगीतावर, चित्रपटांवर, आयुष्यावर. यशवंत बोलत होता, पण तो ऐकतही होता. तो तिच्या डोळ्यात बघत होता. कारच्या अर्ध्या अंधारात, तो तिच्या हाताकडे बघत होता. एका वळणावर, कार जोरात वळली, आणि यशवंतचा हात तिच्या गुडघ्यावर आला. तो लगेच परत घेतला.”सॉरी,” त्याने म्हटलं, पण त्याच्या आवाजात काहीतरी इतर होतं.”छान गाणं आहे हे,” स्नेहलने विषय बदलण्याचा प्रयत्न केला.फार्महाऊसवर पोचल्यावर, क्लायंट आणि त्याची पत्नी आले होते. मीटिंग सुरू झाली. स्नेहल बाहेर बागेत फिरू लागली. हवा शांत होती. संध्याकाळ झाली. मीटिंग संपली. क्लायंट निघून गेले. यशवंतने स्नेहलकडे बघितलं.”रात्रीपर्यंत परतण्यात अर्थ नाही, ट्रॅफिक खूप आहे,” तो म्हणाला. “तू ठरवू शकतेस… आपण इथेच राहू शकतो. खोल्या स्वतंत्र आहेत.”स्नेहलला माहिती होतं, हे चुकीचं होतं. पण तिच्या आत काहीतरी ओरडत होतं. ती मान हलवून म्हणाली, “ठीक आहे.”**संध्याकाळची हवा**त्यांनी स्वतंत्र खोल्यांमध्ये प्रवेश केला. फार्महाऊस शांत होता. यशवंतने सुज्ञचा ऑर्डर दिला. ते टेरेसवर बसले, दोन बियर्सच्या बाटल्या समोर होत्या. सूर्य अस्ताला गेला होता. आकाशात नारिंगी रंग पसरला होता.”तू खूप स्मार्ट आहेस,” स्नेहलने म्हटलं, तिचा बोलता येईल तेवढा नैसर्गिक आवाज काढण्याचा प्रयत्न करत.”तू माझ्यापेक्षा जास्त स्मार्ट आहेस,” यशवंत म्हणाला. त्याने तिच्या कपातल्या बियरकडे बघितलं. “तू फक्त तसं दाखवत नाहीस.”त्याच्या डोळ्यात एक तीव्रता होती. स्नेहलने तिचे डोळे दुसरीकडे फिरवले. तिच्या छातीत धसधसा होत होता. हवा गरम झाली होती. तिने तिचा कुर्ता थोडा हलवला, मानेभोवतीची घामट झालेली जागा वाऱ्याला उघडी केली.यशवंतने त्याची बाटली टेबलावर ठेवली. तो उठला, तिच्या खुर्चीजवळ आला. तो तिच्यासमोर झुकला, टेबलवरचा लाइटर उचलण्याचे नाटक करत. त्याचा चेहरा तिच्या चेहऱ्याजवळ आला. त्याच्या श्वासाची उबदार हवा तिच्या गालाला भिडली.”तुझे डोळे…” तो म्हणाला, आवाज एका कुजबुजण्यापर्यंत कोसळला. “…खूप सुंदर आहेत.”स्नेहलचा श्वास अडकला. ती हलवू शकली नाही. त्याचा हात तिच्या खुर्चीच्या मागच्या बाजूस आला, तिच्या मानेच्या मागे. तो तिच्या केसांतून हळूवारपणे फिरला.”यश…” ती म्हणाली, तिचा आवाज कंपकंपीत होता.”मला माहिती आहे,” तो म्हणाला. “मला सगळं माहिती आहे.”आणि मग त्याने तिचे ओठ चोकले.ते कोमल होते, पण आगीच्या स्पर्शासारखे. तो तिला ओढून घेत होता, तिच्या पाठीवर हात फिरवत होता. स्नेहलने प्रतिसाद दिला. तिचा हात त्याच्या छातीवर गेला, त्याच्या शर्टच्या बटणांवर. त्यांनी एकमेकांना चोकत राहिले, हवा गरम होत होती, रात्र पडत होती.**आत येणे**ते आत गेले, यशवंतच्या खोलीत. दार बंद झालं. प्रकाश फक्त एका बेडसाईड लॅम्पमधून येत होता. यशवंतने तिचा हात धरला, तिला पलंगाजवळ नेलं.”तू खरंच हवं आहेस मला,” तो म्हणाला, त्याचा आवाज भारदस्त होता.त्याने तिचा कुर्ता उघडला. तो हळूवारपणे खाली सरकला. तिचा साधा ब्लॅक ब्रा दिसला. यशवंतने त्याची बोटे तिच्या पाठीवरुन फिरवली, हुक उघडला. ब्रा सैल झाला. त्याने तो काढून टाकला.तिचे आंबे बाहेर पडले. ते पूर्ण, गोल, टिप्स गडद होत्या. यशवंतने त्यांकडे बघितलं, मग तो त्यांवर झुकला. त्याने एक आंबा तोंडात घेतला, चोकला, चावला. स्नेहलने एक आर्त नाद काढला. तिच्या हातांनी त्याचे केस पकडले. त्याने दुसरा आंबा घेतला, त्याची टिप जीभेने फिरवली.तो खाली सरकला, तिची जीन्स उघडली. त्याने ती खाली ओढली. तिची ब्लॅक पेंटी दिसली. यशवंतने तिच्या ओटीपोटावर हात ठेवला, तिच्या पुच्चीच्या वरच्या बाजूस दबाव दिला. स्नेहलची सास उडाली. तो पेंटीच्या कडा खाली ढकलला, आणि मग त्याने ती पूर्णपणे काढून टाकली.तिची पुच्ची उघडी पडली. ती आर्द्र होती, गडद केसांनी झाकलेली. यशवंतने तिच्या मांड्यांमध्ये डोके ठेवले. त्याने तिच्या भगोष्ठांवर चोकले, मग जीभ आत ढकलली. स्नेहलचा शरीरातून विजेसारखा खेळकर झरा गेला. तिने मान मागे ढकली, डोळे मिटले. त्याची जीभ तिच्या भितीकडे फिरत होती, वेगवेगळ्या गतींनी, कधी हळूवार, कधी जोरात.”यश… अगं…” ती करपून गेली.तो वर आला. त्याने आपला शर्ट काढून टाकला. त्याचे स्नायू दिसले, छातीवर केस. त्याने तिचा हात आपल्या पायाखाली नेला, तिची बोटे त्याच्या ट्राउझर्सवर ठेवली. तिथे काहीतरी कठोर होतं, मोठं होतं. स्नेहलने ते स्पर्श केला, मग त्याची झिप्पर उघडली. त्याचा लवडा बाहेर पडला. तो लांब होता, जाड, टोकाला गडद. तिने त्यावर हात फिरवला.यशवंतने एक नाद काढला. त्याने तिला पलंगावर पाठीवर ढकलले. तो तिच्यावर आला, तिच्या मांड्यांदरम्यान. त्याने आपला लंड तिच्या पुच्चीच्या दरवाजाजवळ ठेवला, टोकाने फक्त भितीला स्पर्श केला.”तू हवी आहेस मला,” तो पुन्हा म्हणाला, आणि मग त्याने ढकलण्यास सुरुवात केली.तो आत शिरला. स्नेहलची पुच्ची ताणली गेली. तो मोठा होता. तिला वेदना झाली, पण त्यातच एक तृप्ती होती. तो हळूहळू आत गेला, पूर्णपणे. त्यांनी एकमेकांकडे बघितलं. डोळ्यात डोळे भिडले. मग यशवंतने हलण्यास सुरुवात केली.सुरुवातीला हळूवार, मग वेग वाढला. त्याचे थरथरते हिप्स तिच्या मांड्यांवर आदळत होते. स्नेहलने त्याच्या पाठीवर नखरे केले. तो वेगाने झवू लागला, खोलवर. प्रत्येक झटक्याने तिला एक विचित्र आनंदाची लहर जाणवत होती. तिची पुच्ची आर्द्र होत चालली, आवाज काढू लागली.”अजून… अजून जोरात,” ती करपून गेली.यशवंतने तिला पलंगावरून फिरवले. तो तिच्या मागे उभा राहिला. “उभी राहा,” तो म्हणाला.स्नेहल उठली, पलंगाच्या कडीला दोन्ही हातांनी धरून घेतली. यशवंत तिच्या मागे आला. त्याने तिची गांड हातांनी धरली, दोन्ही बोटांनी चिरडली. मग त्याने आपला लंड पुन्हा तिच्या पुच्चीत ढकलला.ही वेगळी स्थिती होती. तो आतखोलवर शिरला. स्नेहलने मान मागे ढकली. यशवंतने तिला भिंतीकडे ढकलले, तिचे शरीर त्याच्यावर झुकले. तो हळूहळू झवू लागला, प्रत्येक वेळी पूर्ण बाहेर काढून मग पुन्हा खोलवर ढकलून. स्नेहलचा शरीरातून आनंदाचा स्फोट झाला. तिचे गुडघे कमकुवत झाले. तो तिला थोडं खाली झुकवला, आणि मग वेग वाढवला.आवाज भरून आले होते – श्वासांचे, शरीरांचे एकमेकांवर आदळण्याचे, ओठांतून निघणाऱ्या करपणाऱ्या आवाजांचे. यशवंतचे हात तिच्या छातीवर आले, तिचे आंबे चिरडले. तो तिच्या मानेमागे झुकला, तिच्या कानात काहीतरी बडबडला, पण शब्द समजले नाहीत, फक्त भावना समजल्या.स्नेहलला वाटले, ती विरंगुळा होणार आहे. तिच्या शरीरातून एक तीव्र आनंदाचा झोत उसळला. तिने एक जोराचा किंकाळीचा आवाज काढला. तिचे शरीर थरथरले. यशवंतने आपला वेग अत्यंत वाढवला, आणि मग त्यानेही एक आर्त नाद काढला. तो तिच्यात थांबला, खोलवर, आणि मग त्याचे शरीर सैल झाले.ते दोघे पलंगावर कोसळले. श्वास ओढत होते. घामाने भिजलेले शरीर एकमेकांना चिकटले होते. यशवंतने तिला जवळ ओढून घेतले, तिच्या केसांतून हात फिरवला.काही वेळ तसेच पडले राहिले. मग यशवंत म्हणाला, “हे चुकीचं आहे.”स्नेहलने डोळे उघडले. तिच्या डोळ्यांत पाणी आले होते. “मला माहिती आहे.””पण आपण थांबू शकणार नाही,” तो म्हणाला.स्नेहलने उत्तर दिले नाही. तिने भिंतकडे बघितले. रात्र संपत आली होती. आत एक नवीन सुरुवात झाली होती, पण बाहेर, जगात, सगळं जुनंच होतं. मकरंदची आठवण येऊन तिला एक दंश झाला. विश्वासघाताची जळजळ. पण मग यशवंतच्या स्पर्शाने ती भावना मावळली.तो पुन्हा तिच्याकडे वळला. त्याचे डोळे गंभीर होते. “मी तुला हवी आहे,” तो म्हणाला. “जे होईल ते होऊ दे.”स्नेहलने त्याच्या ओठांवर बोट ठेवले. तिने मान हलवली. ती काही बोलू शकली नाही. शब्द संपले होते. फक्त भावना होत्या – गोंधळलेल्या, विरोधाभासी, तीव्र.ते पुन्हा एकमेकांशी जोडले गेले. यशवंतने तिला वर ओढले, तिचे ओठ पुन्हा चोकले. हे चोकणे वेगळे होते – आता ते जास्त आत्मीय होते, जास्त भावनिक.रात्र निःशब्दपणे पुढे सरकत होती. दोन शरीरे एकमेकांत विरून जात होती, एक आत्मा दुसऱ्यात शोधत होता. बाहेर, अहिल्यानगरमध्ये, मकरंद जाधव ऑफिसच्या डेस्कवर बसून ट्रकचे पेपरवर्क बघत होता, अजाणत आपल्या पत्नीचा विचार करत होता, जी त्याच्यापासून हळूहळू दूर सरकत होती, एका अशा रात्रीत जी कधीच संपणार नव्हती.