कुणाल शिंदेच्या कपाळावरची रेषा आज खोल झालेली होती. पन्नेचाळीस वर्षांचा हा बाप आता एका अशक्य परिस्थितीत अडकला होता. त्याच्या लहान मुलीच्या शाळेची फी भरता येत नव्हती आणि बँकेचे दरवाजे सगळे त्याच्यासमोर बंद झाले होते. त्याच्या शेवटच्या आशेचा, एकमेव पर्याय होती ती त्याची शेजारणी, नेहा मोरे. पन्नासाबरोबर पाच वर्षे झालेली नेहा एका छोट्या फायनान्स कंपनीत काम करत असे. तिला पैशाचे रस्ते माहित होते. कुणालने धीर करून तिला फोन केला आणि मदतीची विनंती केली. नेहाने थंडपणे सांगितले, “रात्री नऊला माझ्या घरी ये. बघू काय करता येईल.”
रात्री नऊ वाजता कुणाल नेहाच्या दारात उभा होता. त्याचा साधा शर्ट-पेंट, चेहऱ्यावरील अस्वस्थता स्पष्ट दिसत होती. नेहाने दार उघडले तेव्हा ती एका रेशमी, लवचिक रोबमध्ये होती. तिचे केस ओले होते आणि तिच्या पन्नास वर्षांच्या देखणेपणाला ते एक वेगळेच आकर्षण देत होते. तिचे स्तन, जरी वयाने गंभीर झालेले, तरीही त्या रोबाखाली आकारदार दिसत होते आणि तिची कमर, तिच्या आकर्षक नितंबांसोबत, अजूनही मादक होती.
“आत ये, कुणाल,” ती म्हणाली, तिचा आवाज एका नरम आणि आमंत्रण देणाऱ्या स्वरात होता.
कुणालने लाजत लाजत खोलीत पाऊल टाकले. खोली सुशोभित होती, वासनेने भरलेली वाटत होती. नेहा सोफ्यावर पसरली होती, तिचा रोब अजूनही सैल होता. “बस,” ती म्हणाली, टेबलवरच्या वाइनचे ग्लास दाखवत.
“नेहाताई, माझ्या मुलीची फी…” कुणालने सुरुवात केली.
“हो, हो, मला माहीत आहे,” नेहा मध्येच बोलली, तिचे डोळे कुणालच्या शरीरावरुन फिरत होते. “पण आधी एक ग्लास घे. ताणतणावात काम होत नाही.”
कुणालने ग्लास घेतला आणि एक मोठा घोट घेतला. मदिरेची उष्णता त्याच्या शरीरात पसरली. नेहाचे डोळे त्याच्यावर होते, एका अशा आकर्षणाने जे केवळ पैशापुरते मर्यादित नव्हते.
थोड्या वेळाने, नेहा उठली आणि कुणालच्या जवळ येऊन बसली. त्यांच्या मांड्या एकमेकांना स्पर्श करू लागल्या. कुणालने एकदम शहारले आणि थोडेसे दूर सरकण्याचा प्रयत्न केला.
“काय झाले? मी इतकी भेसूर आहे का?” नेहा हसत म्हणाली, तिचा हात कुणालच्या मानेवरुन हळूवारपणे फिरवत.
“नाही, ताई… असे नाही…” कुणालने तोंडातल्या तोंडात उत्तर दिले.
“मग मग काय? तू एक सुंदर पुरुष आहेस, कुणाल. असे शरीर… असे चेहरे… आणि तू दारिद्र्यात जगतोस?” तिची बोटे आता त्याच्या गालावरुन फिरत होती, त्याच्या ओठांजवळ येत होती.
कुणालचा श्वास जोरात चालला होता. त्याला हे सगळे चुकीचे वाटत होते, पण मदतीची आशा आणि मदिरेच्या प्रभावाने त्याची बुद्धी ढासळत होती. नेहाचे डोळे त्याच्याकडे पाहात होते, एका उत्कट इच्छेने भरलेले.
“तुला पैसे हवे आहेत ना?” नेहाने हळूवारपणे विचारले, तिचे तोंड आता त्याच्या कानाजवळ होते.
“हो…” कुणालने कणवणाऱ्या आवाजात उत्तर दिले.
“मग ये इथे,” ती म्हणाली, तिचा हात त्याच्या छातीवरुन खाली सरकत होता.
नेहाने कुणालचा शर्ट उतरवण्यास सुरुवात केली. त्याने विरोध करण्याचा प्रयत्न केला, पण तिच्या नजरेसमोर त्याचे हात निष्क्रिय झाले. शर्ट खाली येताच, नेहाने तिच्या लांब नखांनी त्याच्या छातीवर हळूच खरवडणी केली. कुणालने एकदम डोळे मिटून घेतले, एक सुस्कारा टाकला.
“तुझी मुलगी…” तो म्हणायला लागला.
नेहाने तिची बोटे त्याच्या तोंडावर ठेवली. “श्श्श… आत्ता फक्त मी आणि तू. तुझी मुलगी सुरक्षित आहे. पण तुझी गरज माझ्याकडे आहे.”
ती आता त्याच्या पेंटची बटणे उघडू लागली. कुणालचे शरीर ताणले गेले होते. पेंट खाली सरकताच, त्याचे उत्तेजित लिंग बाहेर आले. नेहाने ते एका आश्चर्यचकित नजरेने पाहिले.
“वाह… खूप छान आहे,” ती म्हणाली, तिचा हात त्याच्या लवड्यावर गेला आणि तिने हळूवारपणे ते चोळण्यास सुरुवात केली. “हे आज रात्रभर माझ्यासाठी आहे.”
कुणालने डोळे मिटून स्वीकारार्थी डोके हलवले. त्याच्या मनात त्याची मुलगी आली, पण शरीराची उत्तेजना आणि मदतीची हवा यामुळे तो हार मानू लागला होता. नेहाने त्याला पुढे ढकलले आणि बेडच्या कडेला बसवले. ती त्याच्या समोर झुकली, तिचे रोब अजूनही सैल होते आणि तिचे स्तन त्याला स्पष्ट दिसू लागले.
“माझी वेळ आता सुरू झाली आहे,” ती म्हणाली, एका कामुक स्मितासोबत.
नेहाने कुणालला बेडवर ढकलले आणि स्वतः त्याच्यावर चढली. ती त्याच्या लिंगावर बसण्याआधी, ते तिच्या ओलेपणावर घासले. कुणालने एकदम डोळे उघडले आणि एक आर्त श्वास सोडला.
“ओह… गॉड…” तो मुकाट्याने म्हणाला.
नेहा हळूहळू खाली सरकली, त्याचे लंड तिच्या पुच्चीत घेऊ लागली. ती एक दीर्घ श्वास सोडली, तिचे डोळे मिटून घेतले. ती हळूच हालचाल सुरू केली, तिचे नितंब वर-खाली होऊ लागले.
कुणालने तिचे हिप्स पकडण्याचा प्रयत्न केला, पण तिने त्याचे हात दूर सारले. “नाही, बेबी. आज रात्र मी चालवणार आहे. तू फक्त अनुभव घे.”
ती वेगाने राइड करू लागली, तिचे वयोवृद्ध पण आकर्षक शरीर जोराच्या हालचाली करू लागले. कुणाल बेडवर पडून राहिला, त्याच्या डोळ्यांसमोर त्याच्या मुलीची प्रतिमा येऊन गेली. पण नेहाच्या शरीराची उष्णता आणि हालचाली त्याला वास्तविकतेकडे ओढू लागल्या.
नेहाने तिचे रोब पूर्णपणे उघडले आणि तिचे स्तन त्याच्या तोंडाजवळ आणले. “चोख, कुणाल. तुला हे आवडते का?” तिने विचारले.
कुणालने मुकाट्याने डोके हलवले आणि तिचे एक स्तन तोंडात घेतले. तो चोखू लागला, पिळू लागला. नेहाचे आर्त आवाज काढणे वाढले. “होय… असेच… ओह माय गॉड…”
ती आता जोरात राइड करू लागली, तिचा आवाज खोलीत भरून राहिला. तिचे शरीर थरथरू लागले. “मी येतेय… मी येतेय, फक्क!” ती ओरडली आणि एकदम थांबली, तिचे शरीर जोराने थरथरत राहिले.
थोड्या वेळाने, ती खाली उतरली आणि कुणालला उभा केला. ती बेडकडे झुकली, तिचे नितंब त्याच्याकडे वळवले. “आता तू झव, कुणाल. मला तुझा राग हवा आहे. तू जे काही अन्दर दडवून ठेवलेस ते सगळे बाहेर काढ.”
कुणालच्या अंतःकरणातील राग, निराशा, आणि असहाय्यता एकत्रित झाली. तो मागे आला आणि एका जोरदार धक्क्यात तिच्यात शिरला. नेहाने एक मोठा ओरडा दिला. “होय! असेच! जोरात!”
कुणालने जोरात, निर्दय धक्के देण्यास सुरुवात केली. त्याचा राग बाहेर पडत होता. त्याने तिचे केस पकडले आणि तिच्या मानेच्या मागे एक जोरदार चावा घेतला. नेहा आनंदाने ओरडत राहिली. “होय! मला हवंय! मला तू हवा आहेस!”
कुणालने तिला बेडवर पाडले आणि आता तो वरच्या घालून तिच्यावर होता. त्याने तिचे पाय वर उचलले, आणि अधिक खोलवर जाऊ लागला. त्याचे धक्के अजूनही जोरदार होते, पण आता त्याच्या डोळ्यांत रागाऐवजी एक तीव्र ओढ दिसू लागली. तो तिच्याकडे पाहू लागला, तिचे चेहरे, तिचे डोळे.
“नेहा…” तो मुकाट्याने म्हणाला.
“मला सांग, कुणाल. सांग की तुला हे आवडतं,” ती हळूच म्हणाली, तिचा हात त्याच्या गालावर फिरवत.
“मला… मला आवडतं…” कुणालने खरोखरच तसे म्हटले. त्याच्या मनातील संघर्ष आता संपुष्टात येत होता.
त्यांच्या हालचाली आता समन्वित झाल्या होत्या. नेहाचे आर्त आवाज काढणे आणि कुणालचे गुरगुरणे एकत्रित होऊ लागले. कुणालने तिला जोरात किस केली, तिचे ओठ चोखले. नेहाने तिचे नख त्याच्या पाठीवर खपसले.
“मी येतोय…” कुणालने आर्त स्वरात सांगितले.
“माझ्यात ओत, कुणाल. सगळं ओत,” नेहा म्हणाली.
कुणालने एक जोरदार गुरगुराट केला आणि तिच्यात ओत दिले. त्याचे शरीर तिच्यावर कोसळले, दोघेही धापा टाकू लागले.
थोड्या वेळाने, कुणालने स्वतःला तिच्यापासून अलग केले आणि बेडच्या कडेला बसला. त्याच्या मनात पुन्हा विचारांचा वादळ सुरू झाले. नेहा अजूनही बेडवर पसरली होती, तिचे शरीर घामाने भिजलेले होते.
तिने डोळे उघडले आणि कुणालकडे पाहिले. “पैसे टेबलवरच्या लिफाफ्यात आहेत. तुझ्या मुलीची फी भरायला पुरेसे.”
कुणालने टेबलकडे पाहिले. एक जाड लिफाफा खरोखरच तिथे होता. त्याला एकदम रडू आले. त्याने डोळे झाकले.
“हे फक्त एक करार होता, कुणाल,” नेहा म्हणाली, तिचा आवाज आता मृदू झाला होता. “पण… पण आता मला वाटतं की ते फक्त करारापुरते मर्यादित नव्हते.”
कुणालने तिच्याकडे पाहिले. तिच्या डोळ्यांत आता वासना नव्हती, तर एक विचित्र प्रेम दिसत होते.
“मला… मला परत यायचं का?” कुणालने धीम्या आवाजात विचारले.
नेहा हसली. “जर तुला पैशांची गरज असेल तर नक्कीच. पण… जर तुला फक्त माझी गरज असेल तरही तू येऊ शकतोस.”
कुणालने लिफाफा उचलला आणि उठण्यास सुरुवात केली. दारापर्यंत जाताना तो मागे फिरला. “धन्यवाद, नेहा.”
“कुणाल?” ती म्हणाली.
“हो?”
“उद्या रात्रीही येऊ शकतोस का? फक्त… पैशाशिवाय.”
कुणालने एक लहानसे स्मित केले आणि डोके हलवले. “हो. येईन.”
दार बंद झाले आणि नेहा बेडवर पसरली, तिच्या ओठांवर एक विजयी स्मित होते. कुणाल बाहेर पडला, त्याच्या हातात लिफाफा होता आणि मनात एक नवीन आणि गुंतागुंतीची भावना होती. त्याची मुलगी सुरक्षित होती, पण आता त्याच्या आयुष्यात नेहाचा प्रवेश झाला होता — एक प्रवेश जो फक्त शरीरापुरता मर्यादित नव्हता.