माझं नाव नेहा आहे. चौतीस वर्षं. पुण्यातल्या कल्याणी नगरमधील एका सुशिक्षित, सभ्य मध्यमवर्गीय कुटुंबातली बायको. माझा नवरा, आदित्य, सॉफ्टवेअर इंजिनिअर आहे. आमचं जीवन एका सुरेख, पण पूर्वनिर्धारित रेषेत वाहत होतं. ऑफिस, घर, सुट्टीचे कार्यक्रम, सामाजिक गोष्टी. सगळं साचेबद्ध. सगळं सुरक्षित. मी स्वतः एका आर्ट गॅलरीत काम करते, पण तेही एका विशिष्ट आवाक्यातच. माझ्या जगात रंग होते, पण ते फिकट होते. आवाज होते, पण ते दूरवरचे वाटत.
राजीव हा आदित्यचा जुना मित्र, कॉलेजमधील रूममेट. सत्ततीस वर्षांचा. त्याचा व्यवसाय वेगळा होता – हॉस्पिटॅलिटी सेक्टर. तो देश-विदेशात फिरलेला, मोकळ्या मनाचा, जग पाहिलेला. आदित्य आणि राजीवची गाठ पुन्हा जुळली ती एका पुराणमतवादी क्लबच्या मेटिंगमध्ये. आदित्य तिथे जायचा त्रास घेत असे, पण राजीव त्याच्या बरोबर येऊन त्या निर्जीव वातावरणातही एक ऊर्जा आणून ठेवायचा. सुरुवातीला तो फक्त “आदित्यचा मित्र” होता. मी त्याच्याशी नेहमीच्या सभ्य, पतीच्या मित्राच्या बायकोसारखं वागायची. पण काहीतरी वेगळं होतं. तो बोलायचा तेव्हा, फक्त आदित्यशीच नव्हे तर माझ्याकडेही पाहायचा, माझं मत विचारायचा. एक दिवस आदित्य बिझीनेमुळे रद्द केलेल्या प्लॅनमुळे, राजीव आणि मी एका कॅफेत एकमेकांसमोर बसलो. तो प्रसंग माझ्या सुरक्षित जगातला पहिला वेगळा ठसा होता.
तो कॅफे होता – सोफिस्टिकेटेड, शांत. मी रेशमी कुर्ता आणि ट्राउझर घातला होता. राजीवने कॅझ्युअल ब्लेझर घातला होता, आतील शर्टचा कॉलर थोडा उघडा. त्याचा अंगठा बाहेर दिसत होता. त्याची बांधणी सैल होती, पण ताकदवान शरीराचा आवाज देत होती. त्याचे केस थोडे अव्यवस्थित, डोक्यावरून मागे सरकलेले. त्याचे डोळे – ते काही वेगळे होते. तपासणारे नव्हते, पण अगदी खोलवर पाहाणारे. जेव्हा तो हसला, त्याच्या डोळ्यांभोवती काजळ्या पडल्या. मी कधी एका पुरुषाच्या डोळ्यांतील काजळ्यांकडे बघितलं नव्हतं.
त्याची हालचाल आत्मविश्वासाने भरलेली होती. कॉफीचा कप घेताना त्याच्या बोटांची सैलपणे पकड. माझ्याशी बोलताना त्याचा हात हवेत थोडासा फिरला, एका विचाराला जोर देण्यासाठी. त्याने माझ्या कामाबद्दल, आर्टबद्दल विचारले. फक्त औपचारिकतेसाठी नव्हे, तर खरंतर ऐकण्यासाठी. माझ्या उत्तरावर तो खरोखरच विचार करायचा. त्याच्या लक्षातून मी फक्त “आदित्यची बायको” नव्हते, तर “नेहा” होते. ही भावना नवीन होती. आणि त्याच्या शब्दांतलं एक हलकंफुलकं विनोद, त्याचं माझ्याकडे पाहण्याचं तंत्र… माझ्या अंतर्मनात एक सिहरन उठली. एक उत्सुकता. हा माणूस कोण आहे? त्याचं मन कशात रमत असेल? त्याच्या स्पर्शाची, त्याच्या जवळीकीची कल्पनाही मला एकदम गरम आणि थंड करून टाकायची.
तो प्रसंग निमित्त ठरला. त्यानंतरच्या आठवड्यात, राजीवने काहीतरी निमित्त काढून संपर्क ठेवला. एक मेसेज इवनिंगच्या वेळी – “तुमच्या गॅलरीतल्या त्या निळ्या पेंटिंगबद्दल विचार करत होतो. खूप मस्त आहे.” दुसऱ्या दिवशी फोन – “आदित्यला सांगा, मी त्या क्लबची मेम्बरशीप काढून टाकली. आता मोकळा झालोय!” प्रत्येक संवाद हलका, नैसर्गिक, पण त्यामागे एक अदृश्य दोरी होती जी मला ओढत होती.
एक शनिवारची दुपार. आदित्य आपल्या आजारी आईकडे गेला होता. मी घरी एकटी होते. दाराची घंटा वाजली. दार उघडताच राजीव उभा होता. “अरे, सॉरी. आदित्यला फोन लागत नाही. मी त्याच्याकडे एक बुक आणलंय. तो मागत होता ना?” त्याच्या आवाजात काहीतरी असमाधान होतं. “तो शहराबाहेर गेलाय,” मी म्हटलं, दार थोडं अधिक उघडत. “अरेच्चा! मग मी नंतर येतो.” “असं काय… आत या. चहा घ्यायचा असेल तर,” माझा आवाज माझ्याच कानांना विचित्र वाटला. तो आत आला. मी चहाची तयारी करायला गेले, तो लिव्हिंग रूममध्ये उभा होता, बुकशेल्फकडे बघत होता. हवा जड झाली होती.
चहा घेताना आम्ही सोफ्यावर बसलो. जागा जवळ होती. त्याने आदित्यबद्दल विचारले. मी उत्तर दिलं. नंतर एक अडचणीचं शांतता पसरली. “तुमचे केस…” त्याने अचानक म्हटलं, आवाज अगदी कोमल. “काय झालं माझ्या केसांना?” मी विचारलं. “फक्त… खूप छान आहेत. सैल खाली पडलेयत.” आणि मग, जणू काही स्वतःच्या हालचालीवर नियंत्रण नसल्यासारखं, त्याने हात वाढवला आणि माझ्या खांद्यावर पडलेल्या एका लटकत्या लटेच्या सहलावर हलकेच स्पर्श केला. त्याच्या बोटांची उब माझ्या त्वचेवर जाणवली. मी थरथरले. हा स्पर्श इतका साधा, पण इतका विद्युतभारित! माझी श्वास थोडी अडखळली. त्याने माझ्या डोळ्यांकडे पाहिलं. त्याच्या डोळ्यांत एक प्रश्न होता, एक अनावर इच्छा होती, आणि एक भीतीही होती. मी माझे डोळे मिटू दिले नाहीत. मी मागे हटले नाही. तो एक संमती होती. एक क्षणभराची शांतता. आणि मग त्याने पूर्ण हाताने माझ्या केसांमध्ये हात फिरवला, माझ्या मानेच्या मागच्या बाजूस. एक गुदगुल्या, गरम स्पर्श. मी माझा आवाज रोखू शकले नाही, एक लहानशी आह भरली. त्याने हळूच माझा हनुवटी पकडली, माझं तोंड त्याच्याकडे वळवलं. आणि मग, अगदी हलकं, चाचपण्यासारखं, त्याने माझ्या ओठांवर चुंबन घेतलं. ते चुंबन विचारलेलं प्रश्न होतं. आणि माझा प्रतिसाद – मी माझे ओठ त्याच्याकडे दाबले – तो होता उत्तर.
ते पहिले चुंबन एवढ्या आतल्या आतल्या आगीची सुरुवात होती. त्याने माझ्या ओठांचा रस घेतला, त्याची जीभ हलकीशी ओठांवर फिरवली, प्रवेशाची परवानगी मागत. मी माझं तोंड उघडलं आणि त्याची जीभ माझ्यात शिरली. स्वाद मद्यासारखा होता, आणि कॉफीसारखाही. त्याच्या हातांनी माझ्या पाठीवरून फिरकी घेतली, मला त्याच्याकडे ओढली. आमच्या छात्या एकमेकांना दाबल्या गेल्या. त्याने हळूच माझ्या कुरत्याच्या बटणांवर हात घातला. एक, दोन, तीन बटणं उघडली गेली. त्याचे हात आत शिरले, माझ्या कमरेच्या त्वचेवर. त्याच्या बोटांची उब मस्त होती. त्याने माझा ब्लाउज दोन्ही बाजूंनी खांद्यावरून खाली ढकलला. माझा सुटा ब्लाउज माझ्या हातांभोवती लोंबकळला.
त्याचे डोळे माझ्या चोचींवर खिळले होते. “नेहा… तू…” त्याचा आवाज कर्ररा झाला होता. त्याने आपला मुख माझ्या एका चोचीवर ठेवला. प्रथम फक्त ओठांचा गरम स्पर्श. मग जीभेने हलका वर्तुळाकार फिरवला. आणि मग त्याने संपूर्ण चोच आपल्या तोंडात घेतली, हळूच चोचून काढली. एक विद्युतप्रवाह माझ्या पाठीवरून खाली माझ्या गुप्तांगापर्यंत धावला. मी एक आर्त स्वर काढला. माझे हात, जे आतापर्यंत माझ्या मांड्यांवर होती, ती वर उचलली आणि मी त्याचा शर्ट पकडला. मी त्याच्या शर्टची बटणं झपाट्याने उघडली, त्याच्या छातीवर हात फिरवला. त्याचे केसयुक्त छातीचे आवरण, त्याखाली कडक स्नायू. मी माझे ओठ त्याच्या छातीवर ठेवले, एका स्तनाग्रावर दात ठेवले. त्याने एक गहिरा आवाज काढला.
“इथं नको,” त्याने फुसफुसाट केला, आणि मला सोफ्यावर ढकलले. माझी पाठ मऊ कुशनवर आदळली. त्याने माझ्यावर झुकत, माझी स्कर्ट (ट्राउझरच्या ऐवजी मी स्कर्टची कल्पना करते) वर ओढली. त्याचे हात माझ्या मांड्यांवरून वर सरकले, माझ्या अंतःवस्त्राच्या काठावर थांबले. त्याच्या बोटाने हलकंच दाब दिला, फॅब्रिकच्या पातळ थराखाली माझ्या योनीचा आकार अनुभवला. मी माझे मांडू उघडू दिले. “राजीव…” मी आर्त स्वरात म्हटलं. हे नाव माझ्या तोंडातून कधी तशा आवाजात निघालं नव्हतं. त्याने माझे अंतःवस्त्र बाजूला सरकवले आणि त्याच्या बोटाची टोक माझ्या ओलसर, गरम भोकाशी संपर्कात आली. त्याने हलकंच वर्तुळाकार फिरवलं. मी माझं शरीर आकाशाकडे वळवलं. “आत…” मी फुसफुसले. त्याचे बोट आत शिरले. एक, मग दोन. एक गोड वेदना. एक भरून येणारी उणीव भागवणारा स्पर्श. त्याच्या बोटांनी आत-बाहेरची हालचाल सुरू केली, माझ्या आतल्या आतल्या बाजूस दाब देत. माझ्या शरीरातून एक लहर उसळली.
पण तो थांबला. त्याने मला वर उचलले, माझे पाय जमिनीवर ठेवले. “उभी रहा,” त्याने म्हटले, आवाजात एक आदेश होता. त्याने मला भिंतीकडे तोंड करून उभं केलं. माझे हात मी भिंतीवर टेकले. त्याने माझी स्कर्ट पूर्णपणे खाली ओढली. त्याच्या पॅंटचा झंपा उघडल्याचा आवाज आला. मग मला त्याच्या गरम, कडक लिंगाचा स्पर्श जाणवला, ते माझ्या नितंबांच्या दरम्यान फिरत होते. त्याने एका हाताने माझे हिप बोन पकडले, दुसऱ्या हाताने आपलं लिंग माझ्या योनीच्या प्रवेशद्वाराशी संरेखित केलं. “तयार आहेस?” त्याने माझ्या कानात फुसफुसाट केला. मी फक्त डोके हलवलं.
आणि मग त्याने ढकललं. एका झटक्यात, संपूर्ण लांबी आत शिरली. मी एक जोराची आह भरली. ते भरलेपण, ती गरमी, तो दाब… अपरिमित होता. त्याने थांबले नाही. त्याने मागे ओढलं आणि पुन्हा ढकललं. जोरात. एक ठोका. मग दुसरा. आणि मग एक लय सुरू झाली. ढकलणी. जोरजोरात, वेगवान. माझे शरीर भिंतीवर ढकललं जात होतं. मी भिंतीवर हात टेकून, मागे सरकत होते, त्याच्या प्रत्येक ढकलणीशी ताल साधत होते. आवाज येत होते – शरीरांचा आदळापिटळीचा आवाज, ओल्या स्पर्शाचा आवाज, आणि आमच्या कराहण्यांचे. त्याने माझ्या खांद्यावर ओठ ठेवले, मग हलकासा दात ठेवला. वेदनेच्या कडेलपणातही एक विलक्षण आनंद होता. मी ओरडले, “असंच! असंच ठेव!”
काही मिनिटांतच माझ्या शरीरात एक अतूट ताण निर्माण झाला होता. मी जवळ आले होते, पण तो थांबला. त्याने मला परत वळवले, सोफ्यावर बसवले. मग तो स्वतः माझ्यासमोर उभा राहिला, मला आपल्या मांड्यावर बसायला सांगितले. मी स्वार झाले. आता मी वर होते. मी माझे हात त्याच्या खांद्यावर ठेवले आणि मी हालचाल सुरू केली. वर-खाल. माझी गती नियंत्रित करण्याची, त्याच्याकडे पाहण्याची ही शक्ती अफाट होती. त्याने माझे नितंब पकडले, मला मदत केली, माझ्या गतीला जोर दिला. मी माझे डोके मागे झुकवले, माझी मान एका बाजूला पडली. माझे केस माझ्या पाठीवर लोंबकळत होते. मी वेग वाढवला. आमचे शरीर एकमेकांशी चिकटले होते, घामाने चिकट झाले होते.
मग त्याने मला खाली ढकलले, सोफ्यावर पाठीवर. तो माझ्यावर आला. यावेळी त्याचे डोळे माझ्यात खोलवर शिरले होते. हालचाली वेगवान आणि खोल होत्या. प्रत्येक ठोका माझ्या गर्भाशयाच्या मुळाशी जाऊन आदळत होता. त्याच्या छातीवरचे केस माझ्या चोचींना घासत होते. त्याचा आवाज कर्ररा झाला होता. “नेहा… मी येतोय…” मी माझे पाय त्याच्या कमरेभोवती गुंडाळले, त्याला आणखी खोल ढकलले. “मी पण…” मी फुसफुसले. आणि मग तो झाला. एक स्फोट. माझ्या आत एक गरम लहर पसरली. त्याच्या स्खलनाच्या लयबद्ध ढकलण्यांनी माझे स्वतःचे स्खलन झपाट्याने जवळ आणले. माझं शरीर कॅचेन मार्गी आकुंचन पावलं. एक प्रचंड, ताणून काढणारा आनंद ज्याने माझी सगळी चेतना विसर्जित केली. मी माझा आवाज ऐकू शकले नाही, पण मी ओरडत होते. तो माझ्यावर कोसळला, त्याचे डोके माझ्या छातीवर पडले. आमची श्वासोच्छ्वास एकमेकांत गुंतलेली होती.
काही काळ आम्ही असेच पडलो होतो. फक्त श्वासोच्छ्वासाचे आवाज, आणि हृदयाचे जोरजोराचे ठोके. शेवटी त्याने हलकेच डोके वर केले. त्याच्या डोळ्यांत एक विचित्र मिश्रण होते – समाधान, आश्चर्य, आणि एका प्रचंड अपराधबोधाची सुरुवात. मी त्याच्या डोळ्यांत पाहिले आणि मला कळले, माझ्याही डोळ्यांत तेच प्रतिबिंब आहे.
त्याने माझ्यापासून सावकाश दूर सरकले, आपले लिंग बाहेर काढले. एक गरम ओलसरपणा. तो उभा राहिला, आपले कपडे सावरत. मी सोफ्यावरच वाकले, माझे अंग झाकण्यासाठी कोणतेही कपडे नव्हते. एक अवर्णनीय शांतता. आणि मग, भावनांचा भडिमार. आदित्यची आठवण. माझ्या विश्वासघाताची जाणीव. पण त्याचबरोबर, आतापर्यंत अनुभवलेल्या सर्वात तीव्र, सजीव क्षणाची जाणीवही. हा विरोधाभास माझे मन फाडून टाकीत होता.
राजीव परत आला, त्याने माझा ब्लाउज आणि स्कर्ट जवळ ठेवली. तो बोलला नाही. मीही नाही. शब्द कोणतेही योग्य नव्हते. मी कपडे घातले. तो खिडकीकडे उभा होता, बाहेरच्या रस्त्याकडे पाहात होता. “नेहा…” त्याने सुरुवात केली, आवाज भारदस्त. “नको,” मी म्हटले, हात वर करत. “आत्ता काही बोलू नकोस. फक्त… जा.”
तो माझ्याकडे पाहिला. त्याच्या डोळ्यांत दुःख होते. तो डोके हलवून निघून गेला. दार बंद झाल्याचा आवाज ऐकू आला. मी एकटी राहिले. सोफ्यावरचे ठसे, वातावरणातील त्याच्या कोलोनचा वास, आणि माझ्या शरीरातील एक दुखणारी, पण समाधानी खोलवरची थकवा… हे सगळे साक्षीदार होते. मी काय केले? मी माझं लग्न, माझं सुरक्षित जग ढासळून पाडले होते. पण त्याच वेळी, मी जगलेही होते. खरं जगले. आता पुढे काय? आदित्यकडे कसं बघू? राजीवचा चेहरा माझ्या डोळ्यांसमोरून जाणार नाही हे मला माहीत होते. ही गोष्ट संपली नव्हती. ही फक्त एका अंधारातील, वासनेच्या तीव्र झोतातील सुरुवात होती. आणि परिणाम… ते आता येणार होते. एका कोसळणाऱ्या जगाचा आवाज मी आतमध्ये ऐकू शकते.