माझं नाव राधिका. उन्हाळ्याचा एक संध्याकाळ होता आणि हिंजवडीतील आमच्या तंत्रज्ञान कंपनीचा ऑफिस नेहमीप्रमाणेच सुना पडला होता. फक्त माझ्या कॅबिनच्या बाहेरच्या कॉरिडॉरमध्ये फ्लोरोसेंट लाईट्सचा हलका गुणगुणाट होता. मी, एक उत्साही पण आता थकलेली २९ वर्षांची सॉफ्टवेअर एम्प्लॉय, माझ्या टेबलवरच्या कोडिंग टास्ककडे बघत होते. पण मनातलं ताणणं वेगळं होतं. तीन दिवसांपूर्वी, सिस्टममधील एका गुप्त फोल्डरमध्ये मला काही फाइल्स सापडल्या होत्या. त्या फाइल्समध्ये माझ्या सिनियर मॅनेजर, विक्रांत यांच्याशी संबंधित काही आर्थिक अनियमिततांचा पुरावा होता. विक्रांत – ४२ वर्षांचा, करिअरमध्ये स्थिर, पण त्याच्या छान सूट-बूटखाली लपलेली एक वेगळीच व्यक्तिमत्त्वं.
आज सकाळी त्याने मला त्याच्या चेंबरमध्ये बोलावलं होतं. “राधिका, तू माझ्यावर विश्वास ठेव,” असं सुरुवातीला म्हणाला. पण मग त्याचा स्वर बदलला. “ही फाइल्स… तू शोधल्यास? तुझ्या करिअरचं काय होईल? तू ही प्रोजेक्ट सोडून देशातल्या कोणत्याही कंपनीत जाऊ शकत नाहीस. मी तुझा रेफरन्स देणार नाही.” त्याच्या डोळ्यात धमकी होती. त्याने एक प्रस्ताव ठेवला. “आपण हे व्यक्तिगत पातळीवर सोडवू शकतो. एकमेकांसाठी सोयीस्कर अरेंजमेंट.” मला कळलं होतं याचा अर्थ काय आहे. संपूर्ण दिवस मी त्याच्या शब्दांमध्येच अडकून होते. आता संध्याकाळ झाली होती आणि त्याचा मेसेज आला होता: “माझ्या ऑफिसमध्ये ये. आत्ता.”
त्याच्या चेंबरचा दरवाजा अर्धा उघडा होता. आत जायची माझी इच्छा नव्हती, पण माझ्या करिअरची भीती माझ्यापुढे होती. मी आत शिरले. तो त्याच्या मोठ्या टेबलावर बसून होता, त्याचा ब्लेझर खांद्यावर टांगलेला होता. त्याच्या हातात एक पेन होता आणि तो फिरवत होता. “बस,” म्हणाला तो, पण त्याचा हात त्याच्या टेबलच्या पलीकडच्या खुर्चीकडे दाखवला नाही. त्याऐवजी त्याने माझ्याकडे पहिलं. त्या नजरेमध्ये एक ताकद होती, एक दावा होता. माझं हृदय धडधडायला लागलं. मी माझ्या फॉर्मल ट्राउझर्स आणि ब्लाउजमध्ये असले तरी, अचानक मला स्वतः अतिशय उघडं वाटू लागलं. ही सुरुवात होती, एका अशा संध्याकाळची ज्यामुळे माझं सर्व काही बदलणार होतं.
विक्रांत उभा राहिला. त्याची उंची, त्याच्या सूटमधील शरीररचना – सर्व काही एका विशिष्ट आत्मविश्वासाने भरलेलं होतं. त्याचे केस काहीसे पिसारलेले होते, माथ्यावरच्या ओळी दाखवत होते. त्याच्या डोळ्यांमध्ये एक तीक्ष्णता होती, पण त्याखाली काहीतरी वेगळं – एक कुतूहल, माझ्याबद्दलचं. त्याने माझ्याकडे पाहिलं आणि मला वाटलं की तो माझ्या ब्लाउजच्या कट, माझ्या ट्राउझर्सने घट्ट केलेल्या माझ्या आकृतीकडे बघत आहे. माझ्या स्वतःच्या शरीराविषयीची जाणीव अचानक वाढली. माझे केस बांधलेले होते, पण एक लट लटकत होती. माझ्या गालांवर उबदारपणा जाणवत होता.
“तू आज खूप ताणलीयस वाटते,” तो म्हणाला, त्याचा आवाज कमी झाला. तो त्याच्या टेबलभोवती फिरला आणि माझ्या जवळ आला. त्याच्या परफ्युमचा वास – एक मसालेदार, लक्झरी वास – माझ्या नाकात शिरला. “तुझ्या डोळ्यांखाली काळे वर्तुळ आहेत. काम जास्त केलंस का?” त्याने विचारलं, पण प्रश्नात एक वेगळाच अर्थ होता. त्याचा हात जवळ आला, माझ्या खांद्यावरुन एक सूक्ष्म धागा काढण्यासाठी, पण त्याची बोटं माझ्या खांद्याला चुकून स्पर्श करून गेली. एक सिहरन माझ्या पाठीतून गेली. मी माझे ओठ दाबले.
त्याच्या हालचालीत एक नियंत्रण होतं, पण त्याखाली एक बेताबी होती जी मला समजू शकत होती. त्याचे डोळे माझ्या ओठांवरुन खाली सरकले, माझ्या मानेकडे, माझ्या छातीकडे. माझ्या स्वतःच्या शरीरात एक विचित्र प्रतिक्रिया सुरू झाली – भीती आणि एक आकर्षण यांचे मिश्रण. हा माझा बॉस होता, पण या क्षणी तो फक्त एक पुरुष होता जो मला एका अशा नजरेने बघत होता ज्यामुळे माझं रक्त उकळत होतं. मी माझी नजर खाली केली, पण मला माहित होतं की त्याने ते पाहिलं – माझ्या छातीचा उंचावा, माझ्या श्वासोच्छ्वासातील लहान बदल. हे आकर्षण विषारी होतं, पण ते नाकारणं कठीण होतं.
“हे सर्व फाइल्स,” तो म्हणाला, त्याचा हात त्याच्या टेबलवर पसरलेल्या कागदांच्या ढीगाकडे वळवत. “तू माहिती घेतलीस. आता मला तुझ्यावर विश्वास कसा ठेवायचा?” त्याने पुढे झुकून, त्याचे हात टेबलवर ठेवले, मला त्याच्या आणि टेबल यांच्यात अडकवून. “मला तुझी हमी हवीये, राधिका. एक व्यक्तिगत हमी.”
“सर… विक्रांत,” मी माझा आवाज काढण्याचा प्रयत्न केला. “हे योग्य नाही.”
“योग्य?” त्याने एक हलका हास्य केला. “ऑफिसमध्ये काय योग्य आहे ते मी ठरवतो. आणि आज रात्री, इथे, मीच ठरवणार आहे.” त्याचा आवाज एक प्रकारचा खेळकर होता, पण त्यात एक स्पष्ट आदेश होता. त्याने माझ्या ब्लाउजच्या सर्वात वरच्या बटणाकडे बोट टेकले. “हे ताणलंय वाटतं. आरामात राहा.”
मी माझं डोके हलवलं नाही. माझे हात थंड झाले होते. त्याने बटण उघडलं. नंतर दुसरं. त्याच्या बोटांची उब माझ्या त्वचेला जाणवत होती. प्रत्येक बटण उघडल्यावर, माझ्या छातीवरचा भाग अधिक उघडा होत गेला. माझ्या ब्रेसियरची काठ दिसू लागली. त्याने माझ्या ब्लाउजचे दोन्ही बाजूने खांद्यावरुन खाली सरकवलं, पण ते पूर्णपणे काढलं नाही. फक्त तसं झुकवलं, जेणेकरून माझ्या स्तनांचा वरचा भाग आणि माझ्या ब्रेसियरची लेस दिसेल.
त्याचा हात आत शिरला. त्याने त्याचा पंजा माझ्या एका स्तनावर ठेवला, ब्रेसियरच्या काप्यातून. त्याच्या हाताची उष्णता माझ्या त्वचेमध्ये भिनली. मी एक लहानसा हुंदका दिला. “शांत राहा,” तो फुसफुसला, त्याचे तोंड माझ्या कानाजवळ. त्याच्या श्वासाची उष्णता माझ्या मानेला लागली. त्याने हळूहळू दाबलं, माझ्या स्तनाचा आकार त्याच्या हातात समावून घेतला. माझ्या शरीरात एक विद्युतप्रवाह धावला. हे चुकीचं होतं, पण माझं शरीर प्रतिक्रिया देत होतं. माझे स्तन जड झाले, आणि माझ्या मध्यभागी एक गरम, दाट feeling सुरू झाली.
त्याने मला पुढे ढकललं, माझी पाठ त्याच्या टेबलवर आली. कागद आणि फाइल्स बाजूला सरकल्या. टेबलची थंडपणा माझ्या पाठीला लागली. त्याने माझ्या दरम्यान उभे राहून, माझे गुडघे वेगळे केले. त्याचा हात माझ्या स्कर्टच्या (ट्राउझर्सच्या) वरच्या बाजूला गेला, झिपर शोधत. “तुला माहिती आहे की तू हे इच्छितेस,” तो म्हणाला, त्याचे डोळे माझ्यात खोलवर पाहात. “तुझ्या डोळ्यांमध्ये मी ते पाहू शकतो. ती तडप.” मी माझे डोळे मिटले. त्याच्या शब्दांमध्ये सत्य होतं. भीतीमध्ये मिसळलेली एक वासना होती. त्याने झिपर खाली सरकवली. माझ्या ट्राउझर्सचा वरचा भाग सैल झाला.
त्याचे बोट माझ्या पॅन्टीच्या लेसच्या काठावर आले. त्याने ती एका बाजूला ओढली, माझ्या संवेदनशील त्वचेला एक तीव्र, रोमांचक घर्षण देत. मग त्याचे बोट – एक, नंतर दोन – माझ्यात हळूवारपणे प्रवेश करू लागले. मी जोरात हुंदका दिला, माझे हात टेबलच्या काठाला मिटून धरले. तो माझ्या ओठांवर आला, त्याने माझे ओठ त्याच्या तोंडात घेतले आणि जोरात चावले, दुखापत आणि आनंद यांची एक विचित्र मिश्रण देऊन. त्याची जीभ माझ्या जिभेशी झुंज देत होती. त्याचे बोट माझ्यात खोलवर गेले, एक वक्र शोधत, एक ठिकाण ज्याने मला एकदम तीव्र आनंदाचा झटका दिला. मी त्याच्या तोंडात एक आह टाकली.
त्याने माझे पाय वर उचलले, माझे टखने त्याच्या खांद्यावर ठेवले. ही स्थिती मला अतिशय उघडी करत होती, पण त्यामुळे त्याचे बोट अधिक खोलवर जाऊ शकत होते. त्याने एका हाताने माझ्या पाय धरले, आणि दुसऱ्या हाताने स्वतःच्या पॅंटची झिपर खोली. मी त्याच्या लिंगाकडे पाहिलं – ते मोठं, उत्तेजित आणि ताणलं होतं. त्याने कॉन्डोम वापरलं नाही. “मला तुझ्याशिवाय काहीही नकोय,” तो गुरगुरला.
त्याने माझ्या नितंबाखाली हात घातला आणि मला त्याच्याकडे ओढलं, त्याचे लिंग माझ्या प्रवेशद्वाराजवळ आणलं. त्याने एका जोरदार, सतत ढकल्यात प्रवेश केला. मी ओरडलं, एक दीर्घ, खोल आवाज काढला जो ऑफिसच्या रिकाम्या भिंतींवर परत उमटला. तो पूर्णपणे आत होता, मला भरून टाकत होता. त्याची उष्णता, त्याचा आकार – सर्व काही जबरदस्त होतं. त्याने माझी मान त्याच्या एका हाताने पकडली, माझे डोके टेबलवर ठेवले. “आता बघ,” तो म्हणाला, त्याचा आवाज खडबडीत झाला होता. “बघ तू कोणाची आहेस.”
आणि मग त्याने हलण्यास सुरुवात केली. सुरुवातीची गती जोरदार आणि लयबद्ध होती. टेबल आमच्या वजनाखाली आणि गतीमुळे जोरजोरात हलू लागली, त्याच्या पायाखालील खुर्चीचा आवाज येत होता. त्याचे ढकले खोल आणि नियंत्रित होते, प्रत्येक वेळी माझ्या आतील भागातील एका विशिष्ट ठिकाणी आदळत होते ज्यामुळे माझ्या डोळ्यांसमोर चकाके उडू लागल्या. “माझीच आहेस,” तो वारंवार फुसफुसत होता, त्याचे ओठ माझ्या कानाला चिकटलेले. “हे ऑफिस, ही नोकरी, आणि आता तू – सर्व काही माझं आहे.” त्याच्या शब्दांनी माझ्या मनातील संघर्ष आणखी वाढवला, पण माझं शरीर त्याच्या प्रत्येक हालचालीला प्रतिसाद देत होतं. माझे नितंब त्याच्या ढकल्यांशी जुळवून घेत होते, माझे पाय त्याच्या कंबरेभोवती घट्ट होत होते.
त्याने अचानक थांबले, मला उचलले आणि त्याच्या खुर्चीवर बसवले. तो स्वतः खुर्चीवर बसला आणि मला त्याच्या मांडीवर आडवे बसवले. “आता तू हल,” त्याने आदेश दिला. मी हतबल होते, पण माझ्या शरीरात एक प्रकारची स्फूर्ती आली. मी माझे हात त्याच्या खांद्यावर ठेवले आणि मी वर-खाली हलू लागले, त्याचे लिंग माझ्यात घेत. ही स्थिती अधिक खोलवर जाणारी होती. मला त्याच्या डोळ्यांकडे पाहता आलं – ते माझ्याकडे लागलेले होते, एका अतृप्त भूकेनं भरलेले. त्याने माझे नितंब त्याच्या हातांनी मजबूतपणे पकडले आणि मला त्याच्यावर ढकलण्यास मदत केली, माझ्या स्वतःच्या गतीशी जुळवून घेत. आवाज – ओल्या स्पर्शाचे आवाज, आमच्या श्वासांचे गडगडाट, खुर्चीची किरकिर – संपूर्ण खोली भरून टाकत होते.
माझ्या आतील भागात एक दाट feeling बांधली जात होती, एक तीव्रता जी वाढत होती. “मी जवळ आलेय…” मी फुसफुसले, माझा आवाज भेदरलेला. त्याने माझ्या हालचाली वेगवान केल्या. “नको थांबू,” तो गुरगुरला. “माझ्यासोबत ये.” आणि मग तो झाला – एक स्फोट, माझ्या पोटातून वर उसळणारा, माझ्या अंगावर एक कंपकंपी पसरवणारा. मी माझे डोळे मिटले आणि एक दीर्घ, कर्कश आवाज काढत माझे शरीर ताणले. त्याच क्षणी, त्याने मला पुन्हा टेबलवर झुकवले, माझी पाठ त्याच्याकडे करून. त्याने माझ्या नितंबांच्या दरम्यान त्याचे लिंग ठेवले आणि पुन्हा एकदा, शेवटच्या काही ढकल्यांसाठी, मागून प्रवेश केला. हे अधिक जोरदार होतं, अधिक आक्रमक. त्याचे हात माझ्या कंबरेभोवती होते, मला त्याच्याकडे ओढत होते. काही सेकंदांत, त्याने एक खोल गुरगुरणारा आवाज काढला आणि माझ्यात एक गरम ओघ सोडला. त्याने माझ्यावर झुकले, त्याचे शरीर माझ्यावर कोसळले, त्याचे ओठ माझ्या मानेच्या मागच्या बाजूला.
आम्ही अशाच थांबलो, फक्त आमच्या धडधडणाऱ्या हृदयांचा आवाज ऐकू येत होता. टेबलवरची फाइल्स पूर्णपणे विखुरली गेली होती. खोलीमध्ये सेक्सचा वास होता – घाम, शरीर आणि पूर्ण झालेल्या वासनेचा.
शेवटी, त्याने माझ्यावरुन शरीर काढले. त्याचे लिंग माझ्यातून बाहेर सरकल्याची feeling एक विचित्र रिक्तता निर्माण करणारी होती. मी टेबलवरच पडले राहिले, माझे कपडे अर्धे उघडे, माझे शरीर एका अज्ञात भावनेने थरथरत होते. तो माझ्यापासून दूर गेला, त्याच्या पॅंटवर झिपर लावत. त्याच्या चेहऱ्यावर एक समाधान होतं, एक शांतता जी मला चीड आणणारी होती.
तो त्याच्या ब्लेझरकडे गेला आणि त्यातून एक सिगारेट काढली. तो पेटवून घेऊन, खिडकीकडे गेला. “तू छान होतीस,” त्याने शांतपणे म्हटले, धुराचे एक वर्तुळ उडवत. “आता तू समजलीस की हे कसं चालणार आहे.”
मी हळूहळू उठले, माझे कपडे सावरत. माझे हात कापत होते. माझ्या मध्यभागी एक दुखणे होतं, पण त्याहूनही अधिक दुखणं मनात होतं. मी फक्त एक करार होतो, एक वस्तू. पण त्याच वेळी, माझ्या शरीरात अजूनही त्याच्या स्पर्शाची आठवण होती, आणि त्यामुळे निर्माण झालेल्या भौतिक प्रतिक्रियेचीही. हे विरोधाभास मला छेदत होते.
“उद्या पुन्हा,” त्याने म्हटले, माझ्याकडे पाहून नाही. “समजलं?”
मी काही बोलले नाही. मी माझा बॅग उचलला आणि दाराकडे चालले. माझ्या मनात एकच विचार होता: सुटका. पण कशी? त्याच्याकडे माझ्या करिअरची चावी होती, आणि आता त्याच्याकडे माझ्या शरीरावरही एक दावा होता. दार उघडताना, माझ्या डोळ्यांसमोर त्या विखुरलेल्या फाइल्स दिसल्या. त्यातील एका फाइलवर एक नाव होतं – एका कंपनीचे, ज्याशी विक्रांतचे गैरकायदेशीर व्यवहार होते. हा पुरावा होता. पण आता तो पुरावा वापरण्याचा अर्थ होता ही सर्व लाज, ही भीती जगासमोर आणणं.
मी ऑफिस सोडलं, रिकाम्या कॉरिडॉरमधून चालत. माझे पाऊलखुणा ठोकत होते. ही फक्त सुरुवात होती. विक्रांतने विचारलं नाही तो प्रश्न माझ्या मनात होता: आता पुढे काय? एका संध्याकाळी, टेबलावर, मी माझं काहीतरी गमावलं होतं. पण त्यातच मला माझी शक्ती परत मिळवण्याची गुरुकिल्ली सापडली होती का? फक्त वेळच सांगेल. आणि मी ती वेळ थांबवू शकत नव्हते.