माझं नाव अमित आहे. पंचतीस वर्षे, एक स्थिर नोकरी, एक सुखी पत्नी – अशी एक ‘पूर्ण’ जीवनाची व्याख्या माझ्यापुढे होती. ही मुंबईच्या लोअर परेलमधील लक्झरी बिझनेस हॉटेल माझ्या या व्याख्येच्या बाहेरचं एक कोनाडं होतं. दोन आठवड्यांचा प्रोजेक्ट, दूरच्या ऑफिसच्या सहकार्यांसोबतची मीटिंग्ज आणि हॉटेल रूममधली एकाकीपणा हा या कोनाड्याचा भूगोल होता.
तान्या त्या भूगोलातली एक नवीन, आकर्षक बैलून मॅप होती. एकतर्फी प्रोजेक्ट मॅनेजर, एकंदरीत वय एकतीस. आमची ओळख फक्त ईमेल आणि झूम कॉल्सपर्यंत मर्यादित होती. पहिल्या दोन दिवसांच्या मीटिंगमध्ये तिची प्रखर बुद्धिमत्ता आणि कामावरची एकाग्रता मला भारावून गेली होती. ती बोलताना तिच्या डोळ्यात एक विचित्र तेज असे, जे केवळ आकडेवारीबद्दल नव्हे तर काहीतरी अधिक खोलवर बोलताना दिसे.
आज संध्याकाळची अखेरची मीटिंग संपली होती. सगळे जण विसर्जित झाले होते. फक्त मी आणि तान्या हॉटेलच्या लॉबीत उभे होतो, पुढच्या दिवसाच्या प्लॅनिंगबद्दल बोलत होतो. “रूम सर्व्हिसमधून चहा मागवायचा का? थोडा रिलॅक्स होईल,” ती म्हणाली, तिचा आवाज थकव्याने कोसळलेला पण अजूनही स्पष्ट. मी होकार दिला. ही एक सामान्य, व्यावसायिक कृती होती. पण माझ्या मनात एका खोलवर, मी ही कृती ‘डिलिबरेट’ केली होती हे मला माहीत होतं. मी एका अशा मार्गाकडे वाटचाल सुरू केली होती, जिथून परत फिरणं कठीण होणार होतं.
तिच्या रूमचा नंबर माझ्यापेक्षा दोन मजले वर होता. ती दार उघडली तेव्हा तिच्यामागे खिडकीतून येणारी संध्याकाळची नारिंगी रोषणाई तिच्या सिल्हूटवर पडली होती. ती अजूनही तिची कॉर्पोरेट ब्लाउज आणि पेन्सिल स्कर्ट घातली होती, पण पायातली हायहील्स काढली होती. एक छोटासा वैयक्तिक स्पर्श.
तिने चहाची ट्रे टेबलवर ठेवली. मी सोफ्यावर बसलो. ती खिडकीकडे तोंड करून उभी राहिली, हातात चहाचा पेला घेऊन. “मुंबईची लाइट्स… हे शहर कधी झोपत नाहीये, असं वाटतं,” ती म्हणाली, तिचा स्वर विचारात मग्न.
मी तिला न्याहाळलं. तिची पाठ, ती ब्लाउजमधून दिसणारी रेषा, केसांच्या गुच्छातून दिसणारी मान… ती फार साधं काहीही घातलेलं नव्हतं, पण त्यातच एक आकर्षण होतं. तिची देहबोली आत्मविश्वासाने भरलेली होती, पण त्यात एक कोमलता होती. ती वळली तेव्हा तिचे डोळे माझ्याशी भिडले. त्या क्षणी काहीतरी ‘अॅक्सिडेंटल’ नव्हतं. तो संपर्क जाणीवपूर्वक होता, थोडा जास्त काळ टिकलेला.
“तूही कधी या शहरात राहिलेली नाहीस, असंच वाटतं,” मी म्हणालो, माझा आवाज तिच्या प्रश्नापेक्षा अधिक कोमल आला.
ती हसली, एक लहानशी, गुपित सारखी हास्य. “का? माझ्यात काही ‘आउटस्टेशन’ वाटतंय का?” तिने विचारलं, टेबलकडे येत.
“नाही… फक्त एक शांतपणा दिसतोय. या गर्दीतही.”
तिने माझ्याजवळच्या सोफ्याच्या हाताला टेकून चहा प्यायला सुरुवात केली. तिचा हात माझ्या खांद्याजवळ होता. ती बोलत होती, पण माझं लक्ष तिच्या ओठांवर होतं, तिच्या गालावरच्या एका लहानशा वळणावर होतं. एक उत्सुकता निर्माण झाली होती – केवळ शारीरिक नव्हे, तर त्या शांतपणाच्या आवरणाखाली कोणती तान्या दडलेली आहे, याबद्दलची.
चहा संपला. वातावरणात एक गळूगळूत शांतता पसरली. “खरं तर, हा प्रोजेक्ट… तू जे सजेशन दिलेस ते खूप छान होतं,” ती म्हणाली, तिची नजर माझ्याकडे रोखून.
“धन्यवाद. पण तूच ते इम्प्लिमेंट करणार होतीस.”
ती उठली आणि माझ्यापर्यंत येऊन उभी राहिली. तिच्या हातातील रिकामा पेला तिने टेबलवर ठेवला. तो हलता तेव्हा तिची बोटं माझ्या खांद्याला अगदी हलक्या से स्पर्श करून गेली. ‘अॅक्सिडेंटल’ म्हणायचं तर खूप सोयीस्कर ठरलं असतं.
“मला मदत हवी होती,” ती म्हणाली, तिचा आवाज एका फुसफुसाटापर्यंत कोसळला.
मी माझा हात वर केला आणि तिच्या पाठीवर, ब्लाउजच्या खाली जाणवणाऱ्या रीढ़च्या वक्र रेषेवर, हलू दिला. ती थोडीशी स्तब्ध झाली, पण मागे हटली नाही. उलट, तिचे डोळे मिटले.
“कोणती मदत?” मी विचारलं.
“हे सगळं… हे एकटेपण… हे व्यावसायिक नातं… यापलीकडे काहीतरी बघण्याची मदत.”
तिने तिचा हात वर केला आणि माझ्या शर्टच्या कॉलरवर ठेवला. तिची बोटं माझ्या मानेच्या त्वचेला स्पर्श करत होती. प्रत्येक स्पर्शाने एक विजेसारखा संदेश जात होता. मी जवळ ओढलं. तिचा सुगंध, हलका परफ्यूम आणि स्वतःचा, माझ्या नाकात दाखल झाला.
मी माझं तोंड तिच्या मानेच्या मागच्या भागाकडे नेलं. तिथल्या त्वचेला माझ्या ओठांचा स्पर्श झाला तेव्हा ती एक लहानशी ‘आह्’ काढून गदगदून गेली. तिच्या हाताने माझा कॉलर दृढपणे पकडला. हा संवाद आता शब्दांचा नव्हता. हा स्पर्शांचा, श्वासांचा, धडकणाऱ्या हृदयांचा होता.
तिच्या प्रतिकाराचा अभाव हीच परवानगी होती. मी माझे चुंबन तिच्या गालावर, कानाजवळ नेलं. ती माझ्या कानात फुसफुसली, “हे चुकीचं आहे, अमित.”
“माहीत आहे,” मी परत फुसफुसलो. “पण आत्ता थांबवू शकत नाही.”
माझ्या हाताने तिच्या ब्लाउजच्या मागच्या बाजूस असलेला झिप्पर शोधला आणि खाली ओढला. कापड दोन बाजूंना सरकलं. तिने तिचे खांदे हलवले आणि ब्लाउज तिच्या हातांनी पुढे ढकलून टेबलवर पडू दिला. तिच्यामागे असलेला ब्लॅक लेस ब्रा माझ्यासमोर उघडा पडला. तिची पाठ, त्या लेसमधून दिसणारी कुशी, अप्रतिम होती.
मी माझे चुंबन तिच्या रीढ़ावर उतरवली. ती मागे वळली आणि तिच्या हाताने माझा चेहरा पकडला, तिचे ओठ माझ्यावर ढकलले. हा चुंबनाचा भडिमार होता – प्यास, तडप, वर्षोंच्या दडपल्या भावनांचा स्फोट. तिची जीभ माझ्या ओठांत शिरली, एक आक्रमक, मदहोश करणारी खेळणी.
तिने माझ्यावर हल्ला चढवला. तिच्या हाताने माझा बेल्ट खोला, माझी पँट्सची जिप्पी खाली ओढली. प्रत्येक हालचालीत एक ‘डर्टी’ आत्मविश्वास होता. मी तिला पकडले आणि बेडच्या दिशेने ढकलले. ती पलंगावर पडली, तिची स्कर्ट मांड्यांभोवती गुंडाळली गेली. मी तिच्यावर झुकलो आणि माझा हात तिच्या गुडघ्यावरून वर, तिच्या मांडीच्या आतील बाजूस नेला. तिची त्वचा अगदी रेशमासारखी कोमल होती. ती एक सिसकी टाकून तिचे मांडू उघडे केले.
माझे लक्ष्य तिच्या स्कर्टच्या हेमकडे होते. मी ती वर सरकवली. ब्लॅक लेस पॅन्टी दिसू लागली. मी माझे तोंड तिच्या पोटावर ठेवले आणि चुंबनांची एक रेषा तिच्या नाभीपासून त्या लेसच्या काठापर्यंत खेचली. तिने माझे केस तिच्या मुठीत पकडले, एक प्रकारचे आग्रही मार्गदर्शन.
“थांबू नकोस,” ती कराहली.
मी तिची पॅन्टी बाजूंना ओढली. आणि मग मी तिच्यासमोर झुकलो, माझी जीभ तिच्या योनीच्या संपूर्ण लांबीने फिरवली. ती एकदम अचंब्यात आली, तिचं शरीर आर्च झालं. तिचा स्वाद मदिरेसारखा मादक होता. मी माझी जीभ तिच्या संवेदनशील कळीवर केंद्रित केली, हलके चावे घेत, चाटत. तिच्या हातांनी माझ्या डोक्याला पकड धरली, ती माझ्याकडे ढकलत होती, तिचे नितंब बेडवर रगडत होते. तिच्या कराहण्यांनी खोली वाढत होती. “अरे देवा… असेच… असेच कर,” ती फुटफुटले.
ती एकदम वर झेपावली, मला ढकलून दूर केलं नाही तर वर ओढलं. “मला हवंय तू,” ती जोरात म्हणाली. तिने माझी पँट आणि अंडरवेअर एकाच झटक्यात खाली ओढली. माझे लिंग पूर्णतः ताठर झालेलं होतं. तिने ते तिच्या हातात घेतलं, मुठीत घट्ट केलं आणि वरपासून खालपर्यंत एक दीर्घ, मंद स्ट्रोक दिला. मी माझं डोकं मागे झुकवलं, एक आह् भरली.
तिने मला पलंगावर ढकललं आणि ती माझ्यावर चढली. ती स्ट्रॅडल करून बसली, तिची योनी माझ्या लिंगाच्या टोकाला आदळली. तिने माझ्या छातीवर हात टेकले, माझ्याकडे एक तापट, वासनेने भरलेल्या नजरेने बघितलं. आणि मग ती खाली बसली.
ते प्रवेश जाणीवपूर्वक, नियंत्रित, अतिशय कोमल होतं. तिच्या आतल्या उष्णतेने मला गरगरले. ती थांबली, त्यात सामावून घेतली. तिचे डोळे मिटले होते, तोंड अर्धे उघडे. मग ती हलू लागली. तिचे नितंब वर-खाली होऊ लागले, एक लयबद्ध, समुद्राच्या लाटांसारखं दोलन. ती ‘रायडिंग’ करत होती, पूर्ण नियंत्रणात. तिचे स्तन त्या लेस ब्रामध्ये उड्या मारत होते. मी माझे हात तिच्या कंबरेभोवती गुंडाळले आणि तिला मदत केली, तिला वर ढकलले जेव्हा ती खाली येई.
तिचा वेग वाढत होता. तिचे श्वास फुसफुसाटात बदलले. “हार्डर,” ती कराहली. मी माझे नितंब वर ढकलले, तिला अधिक खोलवर घेतलं. तिने माझ्या पाठीवर तिची नखे खुपसल्या. वेदना आणि आनंदाचा एक विचित्र मिश्रण.
मग मी तिला परत खाली ढकललं, मी वर आलो. मी तिचे पाय वाकवले, तिचे गुडघे तिच्या छातीकडे नेले. ही स्थिती अधिक खोल प्रवेश देणारी होती. मी पुन्हा प्रवेश केला आणि तिच्याकडे बघितलं. तिचे डोळे पाण्याने भरलेले होते, पण ती स्मित करत होती. मी वेग वाढवला. प्रत्येक ढकलणी जोरदार, निश्चित होती. खोलीचा आवाज आमच्या शरीरांच्या टकराने, चिकचिकाटाने, आणि आमच्या कराहण्यांनी भरला गेला.
मी तिला उचललं, भिंतीकडे फिरवलं. तिचे हात भिंतीवर टेकले. मी मागून प्रवेश केला. हा दृष्या अतिशय कामुक होता. तिची पाठ आर्च्ड होती, तिचे नितंब माझ्याशी टकरत होते. माझे हात तिच्या छातीवर, तिच्या ब्रामधून स्तनांवर पसरले होते. मी चावा घेतला, दाबला. ती ओरडू लागली, “होय… होय… असंच… मला जवळ येऊ दे.”
माझा स्पंदन वेगाने जमा होत होता. तिचे शरीर तणावून येत होतं. “मी येणार आहे…” ती चीत्कारली.
“मी सुद्धा,” मी फुसफुसलो.
आणि मग तो स्फोट झाला. तिच्या शरीरातील कंपनांनी मला बुडवलं. माझं स्वतःचं विस्फोटन त्यानंतर लगेचच झालं, एक दीर्घ, मुक्तिदायी प्रवाह म्हणून मी तिच्यात रिकामा झालो. आम्ही एकमेकांना धरून भिंतीवर ढासळलो, श्वास घेण्यासाठी धडपडत होतो.
शांतता गदगदूण होती. फक्त आमच्या हृदयांचा धडधडाट आणि एअर कंडिशनरचा सततचा गुणगुणाट ऐकू येत होता. मी तिला बेडवर नेलं. आम्ही एकमेकांच्या अंगावर पडलो होतो, घामाने चिकटलेले, वासनेने थकलेले.
तिने तिचा हात माझ्या छातीवर ठेवला. “हे… असं कधीच घडलं नव्हतं माझ्याबरोबर,” ती म्हणाली, तिचा आवाज भावनांनी गद्गद.
“माझ्याबरोबर पण नाही,” मी सत्य सांगितलं. पत्नीबरोबरचा सेक्स एक सवय, एक आराम होता. हे… हे भयानक होतं. हे वेगळं होतं.
पण त्यानंतरच्या क्षणी प्रश्नांचा भडिमार सुरू झाला. मी विवाहित आहे. ती हे जाणते होती. आमच्यातलं हे नातं आता काय असेल? एक ट्रिप फ्लिंग? एक गुन्हा? एक भावनिक गुंतागुंत ज्यामुळे आमचे व्यावसायिक जीवन नासणार होते?
मी उठलो आणि खिडकीकडे गेलो. खाली मुंबई चमकत होती, तिच्या नेहमीच्या अबाधित गतीने. पण माझ्या आत काहीतरी मूलभूत बदलले होते. मी एक ‘डिलिबरेट डिसिजन’ घेतला होता. मी ही पायरी उचलली होती. परताव्याचा मार्ग बंद झाला होता.
ती माझ्यामागे आली आणि तिचा हात माझ्या पाठीवर ठेवला. “आपण काय करणार आहोत, अमित?” तिने विचारलं.
मी मागे वळलो आणि तिला पाहिलं. तिच्या डोळ्यांत भीती नव्हती, तर एक अपेक्षा होती. एक स्पष्टता होती.
“मला माहीत नाही,” मी सांगितलं. “पण… आपण थांबू शकत नाही. हे झालंय. आता ते पुसून टाकता येणार नाही.”
ती मान हलवली. “मला पुसायचं नाहीये.”
तो क्षण होता जेव्हा मला कळलं – ही फक्त भौतिक संतुष्टी नव्हती. ही एक सुरुवात होती. एका अशा प्रवासाची, जो नैतिकतेच्या सीमा ओलांडून गेला होता आणि आता फक्त भावनांच्या अज्ञात समुद्राकडे वाटचाल करत होता. आणि मी, माझ्या पूर्ण जीवनाच्या मध्यात, त्या वाटचालीसाठी सज्ज होतो.