माझं नाव अरविंद आहे. वय चाळीस. पुण्यातल्या बानेर भागातला एक साधासा फ्लॅट, दोन मुलं आणि सतरा वर्षांच्या लग्नानंतरची एक स्थिर, पण कुठेतरी गंभीर झालेली नीरसता. माझी बायको, कविता, सततच्या घरकामात, मुलांच्या अभ्यासात आणि रोजच्या दिनक्रमात गढून गेलेली होती. तिचं ते हसणं, ती चैतन्यमय ऊर्जा, हळूहळू मावळत चालली होती. मग एक दिवस, तिच्या जुनी मैत्रिणीच्या सल्ल्यावरून, तिने एका छोट्या व्यवसाय सल्लागाराला भेटायचं ठरवलं. तिच्या मनात काहीतरी स्वतंत्र करायचं होतं, एक छोटं बुटीक किंवा काहीतरी. आणि म्हणूनच आम्ही प्रकाशच्या घरातल्या स्टडीमध्ये बसलो होतो.
प्रकाश. वय पन्नाशीच्या आसपास, पण त्याच्या टेलर केलेल्या सूटमध्ये, केसांच्या झाकण्यात, आणि त्या आत्मविश्वासपूर्ण हसण्यात त्याचं वय लपून जात होतं. त्याचं घर बानेरमधल्या एका शांत, श्रीमंत बंगल्यात होतं. स्टडी ही खूप मोठी, लाकडी शेल्फ्सनी भरलेली, एका कोपऱ्यात मोठा डेस्क आणि दुसऱ्या कोपऱ्यात दोन आरामातील खुर्च्या. हवा महागड्या सिगारच्या वासाने भरलेली होती. कविता एका अगदी साध्या, पांढऱ्या रंगाच्या साडीत होती. ती साडी तिच्या शरीरावर फारच साधेपणाने बसली होती, पण त्या साधेपणातच एक गंभीर, प्रौढ आकर्षण होतं. तिचे केस एका साध्या जुड्यात गोळा केलेले, कानात छोटे पेअरल्स. ती बसली तेव्हा तिच्या साडीचा पल्ला सावकाश हलत होता.
प्रकाशने आमचं स्वागत केलं. त्याचे हात मोठे, बळकट दिसत होते. त्याने डेस्कवरच्या फाइल्सकडे बघितलं नाही, त्याऐवजी त्याचा संपूर्ण लक्ष कवितावर केंद्रित केला होता. “तुमच्या आयडियाबद्दल ऐकून खूप आनंद झाला, कविता,” तो म्हणाला, आणि त्याचा आवाज एका गंभीर, आत्मविश्वासपूर्ण बेसपासून येत होता. “आजकाल बरेचजण ‘स्टार्टअप’ म्हणतात, पण तुमच्या डोळ्यात एक वेगळीच चमक दिसतेय.”
मी एका खुर्चीवर बसलो होतो, पण माझ्या उपस्थितीकडे दुर्लक्षच केल्यासारखं वातावरण होतं. प्रकाश आणि कविता व्यवसायाबद्दल बोलू लागले. पैशाबद्दल, मार्केटबद्दल, लॉजिस्टिक्सबद्दल. पण त्यांच्या शब्दांखाली काहीतरी वेगळं चाललं होतं. प्रकाश जेव्हा काही चार्ट दाखवायला उठला, तेव्हा त्याने कविताच्या खुर्चीच्या मागे जाताना त्याचा हात तिच्या खांद्याला अगदी सहजतेने, अपघाताने स्पर्श केला. ती जरासा थरकापली, पण हसली. “माफ करा,” तो म्हणाला, पण त्याचा हात तिथेच थोडा जास्त वेळ राहिला.
त्यानंतरच्या अर्ध्या तासात, तो तिला बुकशेल्फकडे घेऊन गेला, काही बिझनेस मॅगेझिन्स दाखवायला. ते दोघे शेल्फजवळ उभे राहिले तेव्हा त्यांचं अंतर इतकं कमी झालं होतं की कविताच्या साडीचा पल्ला प्रकाशच्या पायांला चपळाटत होता. तो एक पुस्तक काढताना, त्याचा हात तिच्या हातावरून फिरला. त्यांची नजर भेटली. ती लगेच दुसरीकडे वळली, पण तिच्या गालावर एक लालसरपणा उमटला. प्रकाशने काहीच बोलले नाही, फक्त एक सूक्ष्म, जाणीवपूर्वकचे स्मित त्याच्या ओठांवर खेळले.
“तुम्ही फार गंभीर आहात,” तो अचानक म्हणाला, व्यवसायाच्या चर्चेच्या मध्यातच. “हे सगळं करायची ताकद आणि धाडस तुमच्यात आहे, हे मला दिसतंय.” त्याच्या बोलण्याची पद्धत सरळ, आणि थेट तिच्याकडे भिरभिरणारी होती. कविता थोडीशी गोंधळून गेली. “धन्यवाद,” ती म्हणाली, आवाज थोडा कापरा. “पण हे सगळं नवं आहे माझ्यासाठी.”
“नवीन गोष्टींचीच तर मजा असते,” प्रकाश म्हणाला, आणि डेस्ककडे परतताना त्याने तिच्या पाठीवर हलकासा थाप दिली. ही थाप मित्रत्वाची होती, पण त्यात एक दाटपणा होता. मी तिथे बसलो होतो, हा सगळा नाटकपट पाहात होतो. माझ्या छातीत एक वेगळीच गुदमरट भरत होती. ती काहीतरी गैर आहे असं नव्हतं, पण ती तशीच स्पष्ट होती. प्रकाशचे डोळे तिच्या साडीने झाकलेल्या वक्रतांवर, तिच्या गळ्यातल्या कोमल रेषांवर भिरभिरत होते.
व्यवसायाची चर्चा संपली. प्रकाशने दारू ऑफर केली. कविताने नकार दिला. मी पण म्हटलं, “नको, आपण निघू.” पण प्रकाश उभा राहिला आणि डेस्कच्या काठावर आणीबाणीचा टेबल ठेवलेला होता, त्याकडे निर्देश केला. “एक फाइनल पॉइंट आहे, कविता. फक्त दोन मिनिटं.” त्याचा आवाज आग्रहाचा होता. कविता माझ्याकडे बघितलं. मी मान हलवली, ‘चल होऊ दे’ असं सूचक. ती उठली आणि टेबलकडे गेली.
हे ते क्षण होते. जिथे सगळं बदललं.
प्रकाश तिच्यामागे गेला. टेबल मोठं, गुळगुळीत लाकडाचं होतं. “हे चार्ट बघा,” तो म्हणाला, आणि त्याने एक कागद पुढे केला. कविता टेबलकडे वळली, आणि तिने आपले हात टेबलावर ठेवले. प्रकाश तिच्या अगदी जवळ आला. इतका जवळ की त्याच्या सूटचा कपडा तिच्या साडीला स्पर्श करू लागला. हवा अचानक जड झाली. फक्त दोघांच्या श्वासोच्छ्वासाचे आवाज ऐकू येत होते.
मग त्याने हळूवारपणे, पण निश्चितपणे, त्याचे हात तिच्या कंबरेभोवती ठेवले. “इथे बस,” तो कुजबुजला, आणि त्याने तिला हलकेच टेबलावर बसवलं. तिचे डोळे रुंद झाले. ती काही बोलली नाही. तिच्या श्वासाची गती वाढली. प्रकाशचे हात तिच्या मागे गेले, आणि तिच्या साडीची झिपर शोधू लागले. एका सरकत्या, अनुभवी हालचालीने त्याने ती झिपर उघडली. मेटलचा आवाज खोल शांततेत स्पष्ट ऐकू आला.
त्याने तिच्या साडीचे पल्ले आणि ब्लाउजचा भाग हळूवारपणे खांद्यावरून सरकवले. कपडा तिच्या खांद्यावरून घसरला आणि खाली पडला. तिचे स्तन, पूर्ण, गोल आणि भरगच्च, एकदम बाहेर आले. ते थेट टेबलच्या गुळगुळीत पृष्ठभागावर उघडे पडले होते. हवा तिच्या संवेदनशील त्वचेला स्पर्श करत होती, आणि तिच्या स्तनाग्रांवर शहारे उभे राहिले. प्रकाशने एक लांब, आर्त नजरेने ते पाहिले. “खूप सुंदर आहेत,” तो फक्त इतकंच म्हणाला.
मग तो खाली वाकला. त्याने आपला मोठा, उबदार हात तिच्या एका स्तनावर ठेवला, पूर्ण तो दाबून धरला. तिच्या तोंडातून एक लहानसा हुंदका बाहेर पडला. त्याने तिच्या स्तनाग्राला आपल्या बोटांनी पिळले, चोळले. ते कडक, उत्तेजित झाले होते. मग त्याने तोंड जवळ केले आणि दुसऱ्या स्तनाचा आग्रा आपल्या ओठांनी घट्ट पकडला. त्याने चोखण्यास सुरुवात केली, एका जोरदार, लयबद्ध पद्धतीने. त्याची जीभ त्या संवेदनशील भागावर फिरत होती, चाटत होती. कविताचे डोके मागे गेले. तिने आपले डोळे मिटून टाकले. तिच्या तोंडातून एक आर्त, दबलेला आवाज निघाला. “अहह…”
तो एका स्तनावरुन दुसऱ्या स्तनावर गेला, त्याचे चोखणे, चाटणे, आणि हलकेच चावणे सुरूच होते. तिचे हात टेबलावर मागे टेकले होते, तिला संतुलन राखायला मदत करत होते. तिचे शरीर एका अदृश्य ऊर्जेने थरथरत होते. प्रकाशने आपले हात तिच्या मांड्यांवर ठेवले आणि तिला टेबलच्या काठाकडे आणखी जवळ ओढले. तो दरम्यान उभा होता. त्याने आपल्या पॅंटची झिपर उघडली आणि आपला लवडा बाहेर काढला. तो आधीच पूर्ण उत्तेजित, कडक आणि आकाराने मोठा होता.
तो पुढे वाकला. त्याने आपल्या लिंगाचा शिसा तिच्या दोन्ही मांड्यांमधील कोमल, ओलसर अवकाशात घासला. तो तिथे फक्त मागेपुढे हलत होता, तिच्या ओलसर झालेल्या अंतरंगाला त्याच्या गरम, कडक शरीराचा स्पर्श देत होता. कविताचे शरीर जोरात हलले. तिने आपले डोळे उघडले आणि खाली, त्यांच्या शरीरांच्या जोडणीकडे पाहिले. तिच्या नजरेत एक तीव्र, अनियंत्रित आकर्षण होते.
“आता,” प्रकाश एका खोल, गद्गद आवाजात म्हणाला. त्याने आपल्या लिंगाचे टोक तिच्या योनीच्या प्रवेशद्वाराशी संरेखित केले, जे आधीच ओले आणि स्वागतक्षम होते. आणि मग त्याने आत प्रवेश केला.
एक लांब, सुस्कारा सारखा आवाज दोघांच्या तोंडातून एकदम निघाला. तो हळूवारपणे आत गेला, पूर्ण लांबीने, जोपर्यंत त्याचे ओटीपोट तिच्या नितंबांना स्पर्श करू लागले. कविताने आपले डोके मागे फेकले, तिची मान एका आर्चसारखी वाकली. तिने टेबलावर मागे टेकलेले हात जोरात दाबले. तो थांबला, तिला संवेदना जुमानण्यास वेळ देत होता.
मग त्याने हलण्यास सुरुवात केली. सुरुवातीचे ढकले हळू, शोधणारे होते. पण लगेचच त्याची गती जोर धरू लागली. त्याचे ओटीपोट तिच्या मांड्यांवर आदळू लागले. “तुझे पाय… माझ्या कंबरेभोवती गुंडाळ,” तो धापाळलेल्या आवाजात सांगू लागला. कविताने, एका प्रकारच्या त्रासदायक आनंदात, आपले पाय वर उचलले आणि त्याच्या पाठीभोवती गुंडाळले, त्याच्या कमरेला आपल्या मांड्यांनी घट्ट पकडले.
ही नवीन स्थिती त्याला आणखी खोल जाऊ दिली. त्याने आपले हात तिच्या नितंबाखाली सरकवले, त्यांच्या मऊ गोलाईला दाबून धरले, आणि तिला प्रत्येक ढकल्यावर आपल्याकडे ओढले. तो आता तिला टेबलच्या काठाजवळ ढकलत होता, आणि प्रत्येक ढकल्याने तिचे स्तन जोरात हलत होते. त्यांच्या शरीरांच्या आदळापिटाला ओले आवाज येत होते. खोलीत फक्त त्यांच्या धापा, सुस्कारे, आणि शरीरे एकमेकांवर आदळण्याचे आवाज भरून राहिले होते.
प्रकाश तिच्या कानाजवळ वाकला. त्याचे ओठ तिच्या कानाच्या लोलकाला स्पर्श करत होते. “तू इतकी घट्ट आहेस… इतकी गरम,” तो कुजबुजला, त्याच्या शब्दांत एक प्रकारची डर्टी, कामुकता होती. कविताने फक्त एक आर्त हुंदका दिला आणि डोळे मिटून घेतले, त्या शब्दांनी तिला आणखी उत्तेजित केल्यासारखे वाटले.
मग त्याने एकदम अचानक थांबले. त्याने तिला टेबलावरून उचलले, तिचे पाय अजूनही त्याच्या कंबरेभोवती गुंडाळलेले होते. तो तिला भिंतीकडे फिरवले. तिचे पाठीमागे भिंत होती. त्याने तिचे हात भिंतीवर टेकले. तो तिच्या मागे उभा राहिला, आणि पुन्हा एकदा, आता मागून, आत प्रवेश केला.
ही स्थिती आणखी खोल, आणखी आक्रमक होती. त्याने आपले एक हात तिच्या खांद्यावर ठेवले आणि दुसऱ्याने तिच्या नितंबाला मदत केली. त्याचे ढकले आता अगदी जोरदार होते, भिंतीवर तिचे शरीर आदळत होते. त्याने आपले दात तिच्या खांद्याच्या कोमल मांसात हलकेच रोवले, एक लव बाइट. कविता जोरात हलू लागली, तिचे नितंब त्याच्या ओटीपोटावर आदळू लागले, ती त्याच्या गतीशी तालमेल बसवत होती. तिच्या तोंडातून अडखळत, छिन्नभिन्न झालेले शब्द येत होते. “होय… असंच… असंच कर.”
काही क्षणातच, तो तिला पुन्हा उचलले आणि पलंगाकडे नेले, जो खोलीच्या दुसऱ्या टोकाला होता. तो एक मोठा, गादीदार पलंग होता. त्याने तिला त्यावर टाकले. तिचे केस विखुरले गेले होते, तिची साडी अजूनही खांद्यावरून घसरलेली होती, तिचे स्तन त्याच्या जोरदार हालचालींनी थरथरत होते. तो तिच्यावर चढला. त्याने तिचे पाय आपल्या खांद्यावर टाकले, तिला आणखी उघडी केली. आणि मग त्याने शेवटचे, सर्वात जोरदार ढकले दिले.
त्याची गती वेगाने, अनियंत्रित होऊ लागली. त्याचे शरीर तिच्यावर आदळत होते. खोली त्यांच्या कामुक आवाजांनी, गद्गद्यांनी, आणि शेवटी येणाऱ्या एका जोरदार, सामूहिक सुस्कारयाने भरून गेली. प्रकाशचे शरीर जोरात ताणले गेले आणि मग शिथिल पडले. तो तिच्यावर कोसळला, त्याचे डोके तिच्या छातीवर पडले. दोघेही धापाळलेले, घामाने भिजलेले, आणि पूर्णपणे शक्तिहीन झालेले होते.
काही मिनिटं तशीच पडून राहिल्यानंतर, प्रकाश बाजूला सरकला. शांतता पसरली. फक्त त्यांच्या श्वासोच्छ्वासाचे आवाज ऐकू येत होते. कविताने डोळे उघडले. तिने आकाशाकडे पाहिले नाही, तर प्रकाशच्या चेहऱ्याकडे पाहिले. तिच्या डोळ्यात एक गुंतागुंत होती – अपराधीपणा, समाधान, आणि एक नवीन, तीव्र जागरूकता.
प्रकाशने हात वाढवला आणि तिच्या गालावरून केस काढून टाकले. “तू अप्रतिम आहेस,” तो म्हणाला, आवाज आता कोमल, भावनिक झाला होता.
ती काही बोलली नाही. ती उठली, आपली साडी समेटू लागली. तिचे हात थरथरत होते. तिने माझ्याकडे पाहिले, जो स्टडीच्या दुसऱ्या टोकाला खुर्चीवर बसलो होतो, हा सगळा प्रकार एका निरपेक्ष, सुन्न शांततेने पाहात होतो. तिच्या नजरेत एक प्रश्न होता, एक माफी होती, पण त्याखाली एक नवीनची ओढ होती.
प्रकाशने पॅंट बटण लावले. त्याचा चेहरा गंभीर झाला होता. “कविता, तुझा प्रोजेक्ट… मी तुला पूर्ण मदत करेन. तू काळजी करू नकोस.”
हा फक्त व्यवसायाचा शब्द नव्हता. हा एक करार होता. एक नवीन, गुंतागुंतीच्या आधारावरचा करार. कविताने मान हलवून होकार दर्शवला. ती माझ्याकडे आली. तिचे पाऊलखुण जमिनीवर ठेवताना कमी ठराविकपणा होता. तिच्या अंगावर प्रकाशचा सुगंध, त्याच्या सिगारचा वास चिकटला होता.
आम्ही घरी निघालो. गाडीत बसलो. वाटेत एक शब्दही निघाला नाही. पण ती शांतता जुन्या नीरसतेसारखी नव्हती. ती एक जड, गुंतागुंतीची, नवीन वास्तवाची शांतता होती. मी ड्रायव्हिंग करत होतो, पण माझे मन त्या स्टडीत, त्या टेबलावर, त्या भिंतीवर अडकले होते. कविताचे हात तिच्या मांड्यावर होते. तिने खिडकीकडे बघितले होते, पण तिच्या ओठांवर एक सूक्ष्म, अनैसर्गिक कंपन होते. एका संध्याकाळची सुरुवात झाली होती, जी सतरा वर्षांच्या लग्नानंतरच्या सर्व नियमांना, सर्व अपेक्षांना मोडून टाकणार होती. आणि तिच्या साडीच्या नेसलेल्या पल्ल्याखाली, तिच्या शरीरावर, प्रकाशच्या दातांचे एक लालसर ठसा होता, जो फक्त आम्हाला दिसत होता – एक सुरुवातीचे खूण, एक वचन, आणि एक अटळ पावलापुढचा मोड होता.