वोरली सी फेसवर असलेल्या आमच्या लक्झरी अपार्टमेंटच्या मोठ्या काचेच्या खिडकीतून समुद्राचे अंधारातील विस्तीर्ण नजारे दिसत होते. खोलीत फक्त बारच्या कोपऱ्यातील डिम लाइट्स आणि मोमबत्त्यांचे प्रकाश पसरले होते. हवेत हलकासा जॅझ संगीत आणि चांदीच्या आयस बकेटमधील बर्फाचा खडखडाट होता. मी, आदित्य, माझ्या पत्नी रेयाच्या पाठीशी उभा होतो. ती तिचा पार्टी ड्रेस समेटून घेऊन सोफ्यावर बसली होती, तिचे डोळे माझ्याकडे होते. आमच्या मित्र कबीरचा आवाज ऐकू येत होता, तो बारकडे जाऊन दोन ग्लास भरत होता.
“म्हणजे तुम्हाला वाटतं, हे सगळं फक्त फॅन्टसीच राहिलं पाहिजे का?” कबीरने विचारले, दोन्ही ग्लास हातात घेऊन आमच्याकडे वळत. त्याने स्मार्ट कॅज्युअल ब्लेझर घातले होते, जे त्याच्या अंगावर छान बसले होते. त्याचा आवाज गंभीर होता, पण डोळ्यात एक कुतूहल होते.
रेयाने एक लांब श्वास घेतला. “नाही. आय डॉन्ट थिंक सो. आम्ही बराच काळ याबद्दल बोललो आहोत. ही फक्त कल्पना न राहता, प्रत्यक्षात अनुभवायची इच्छा आहे.” ती माझ्याकडे पाहिली. मी तिच्या खांद्यावर हात ठेवला. ही चर्चा नवीन नव्हती. वर्षानुवर्षे आम्ही ही कल्पना शोधली होती, पण कोणाची निवड करावी, हे नेहमीच अडचणीचे होते. कबीर आमचा जुना, विश्वासू मित्र होता. आजच्या रात्रीच्या जेवणात, ह्या विषयावरची बातमी नैसर्गिकरीत्या उघडली गेली होती. आणि आता, या तिघांत एक ताण निर्माण झाला होता – उत्सुकता, भीती आणि एक तीव्र आकर्षण.
“कन्सेन्ट हे कीवर्ड आहे,” मी म्हणालो, माझा नजर कबीरवर होता. “सगळ्यांची संमती. सगळ्यांची इच्छा. एखाद्याला अस्वस्थ वाटलं, तर हे सगळं थांबेल.”
कबीरने ग्लास टेबलावर ठेवले. त्याचा चेहरा गंभीर होता. “मी समजतो. आणि मला सांगायचंय की… मी इंटरेस्टेड आहे. पण फक्त तेव्हाच जर तुम्ही दोघं पूर्णपणे सहमत असाल.” त्याचा नजर रेयावर गेला. तिच्या गालावर एक लालसरपणा आला. ही सुरुवात होती. एका सामान्य संध्याकाळची, एका असामान्य प्रयोगाकडे वाटचाल.
रेया नेहमीच आकर्षक असायची. पण आज रात्री तिच्यात काही वेगळेच होते. तिचा रेशमी केसांचा गुच्छ खांद्यावर पडलेला होता. ती जेव्हा हलते, तेव्हा तिचा ड्रेस तिच्या शरीरावर चिकटत असे. तिचे ओठ, जे सहसा नैसर्गिक राहत, आज एका गडद लाल रंगात रंगलेले होते. तिचे डोळे, मोठे आणि बादामी, कबीरच्या चेहऱ्यावरून फिरत होते, नंतर माझ्याकडे येत होते, एक प्रश्न विचारत होते.
कबीरचं वेगळंच आकर्षण होतं. तो लांब उभा राहिला होता, त्याच्या ब्लेझरमुळे त्याच्या खांद्याची रुंदी जास्त जाणवत होती. त्याने शर्टच्या बटणांपैकी दोन उघडले होते, ज्यामुळे त्याच्या छातीवरचे केस दिसत होते. त्याच्या हातांवरच्या नसा, जेव्हा तो ग्लास हलवतो तेव्हा उठत होत्या. त्याची देहबोली आत्मविश्वासपूर्ण होती, पण आक्रमक नव्हती. तो रेयाकडे पाहताना, त्याच्या डोळ्यात एक आदर आणि तीव्र कुतूहल होते.
माझ्यासाठी हा एक विचित्र अनुभव होता. माझी पत्नी, जिच्यावर माझा सर्वाधिक हक्क आहे असं मी मानतो, ती दुसऱ्या एका माणसाच्या नजरेतून ‘स्त्री’ म्हणून बघितली जात आहे, हे पाहणं. पण त्याऐवजी ईर्षा न होता, एक विलक्षण उत्तेजना निर्माण झाली. रेयाच्या चेहऱ्यावरचा रंग, तिच्या हालचालीतील एक नवीनची चैतन्यता, ती कबीरकडे पाहते तेव्हाची उत्सुकता… हे सगळं मला देखील आकर्षित करत होतं. तिघांमध्ये एक अदृश्य दोरी ताणली गेली होती, जी प्रत्येकाला एकमेकांकडे ओढत होती.
“मला वाटतं, आपण थोडं संगीत बदलू या,” रेया म्हणाली आणि उठली. ती साउंड सिस्टमकडे गेली, तिचे हिप्स लयबद्धपणे हलत होते. तिने जॅझ बंद केले आणि काही सॉफ्ट, इलेक्ट्रॉनिक बीट्स लावल्या. हवेतला वातावरण अधिक intimate झाले.
कबीर सोफ्यावर माझ्या पुढे बसला. “तू ठीक आहेस ना, यार?” त्याने हलकेच विचारले.
“होय,” मी म्हणालो, खरंच म्हणालो. “हे असंच होतंय, ना? नैसर्गिक.”
तो मान हलवला. “तुझ्या बरोबर. रेया… ती अप्रतिम आहे.”
ते शब्द ऐकून माझ्या अंगावर एक सिहरन गेली. ती फक्त माझीच नव्हे, ही जाणीव आता स्पष्ट होत होती. ती स्वतःची होती. आणि आज रात्री, ती आमची होणार होती.
रेया परत आली. ती माझ्यापासून थोडं अंतर ठेवून सोफ्यावर बसली, पण तिचा पाय अजूनही माझ्या पायाला स्पर्श करत होता. तिने तिचा ग्लास उचलला. “टू न्यू एक्सपीरियन्सेस,” ती म्हणाली, तिचा आवाज थोडा कापरा.
आम्ही तिघेजण प्यायले. मग एक शांतता पसरली. फक्त संगीत आणि समुद्राचा दूरवरचा आवाज.
मग कबीरने बोलायला सुरुवात केली. तो रेयाशी तिच्या नवीन आर्ट प्रोजेक्टबद्दल बोलू लागला. तो तिच्या कामाबद्दल खरोखरच उत्सुक होता. तो जेव्हा बोलत होता, तेव्हा तो हळूहळू जवळ सरकत होता. आता तो सोफ्याच्या मध्यभागी होता. रेयाही अधिक सैल झाली होती. ती त्याच्या बोलण्यात रमली होती.
मग एक क्षण आला. कबीरने काही सांगताना हात वापरला आणि त्याचा हात आपोआप रेयाच्या मांडीवर पडला. तो ताबडतोब परत घेतला. “सॉरी,” तो म्हणाला.
“इट्स ओके,” रेयाने हलकेच म्हटले, तिच्या आवाजात काहीतरी गडद होते.
मग ती पुढे झुकली, तिचा हात टेबलवरच्या ग्लासकडे वाढवला. त्याच क्षणी कबीरही तोच ग्लास उचलायचा प्रयत्न करत होता. त्यांचे हात जोडले. ते एक सेकंदभर तसेच राहिले. नजरा जोडल्या गेल्या. हवेत विजेसारखा ताण निर्माण झाला. मी श्वास रोखून पाहत होतो.
रेयाने प्रथम पाऊल टाकले. ती हळूच पुढे सरकली… आणि ती त्याच्या मांडीवर बसली.
ते एकदम झाले. ती पूर्णपणे त्याच्यावर अवलंबून नव्हती; तिचे पाय जमिनीवर होते. पण तिचे शरीर त्याच्या शरीराला स्पर्श करत होते. तिच्या गालाशी त्याचा गाल लागला होता. कबीरचा चेहरा आश्चर्यचकित झाला, नंतर त्यावर एक कोमलता उतरली. तो तिच्या पाठीवरून हळूवारपणे हात फिरवू लागला. सुरुवातीला फक्त खांद्यापासून, नंतर हळूहळू खाली, तिच्या कमरेपर्यंत.
रेयाचे डोळे बंद झाले. ती एक लांब, शांत श्वास घेतला. मग ती मागे वळली, त्याच्या चेहऱ्याकडे पाहिले… आणि त्याच्या ओठांवर चुंबन घेतले.
ते एक हलके, शोधणारे चुंबन होते. पण त्याने सगळं बदलून टाकलं. कबीरने प्रतिसाद दिला. त्यांचे चुंबन अधिक दृढ झाले. मी माझ्या जागीच गतिशून्य पाहत होतो, माझे अंतरंग एका विचित्र उत्तेजनेने भरले होते. हे खरं होतंय. आणि हे फक्त सुरुवात होती.
चुंबनाची तीव्रता वाढत होती. कबीरचे हात रेयाच्या पाठीवरून सरकत तिच्या बाजूंना आले. तो तिच्या ब्लाउजच्या मागच्या झिपरपर्यंत पोहोचला. एका हलक्या झटक्यात, त्याने तिचा ब्लाउज उतरवला. कपडा तिच्या खांद्यावरून सरकला. तिने तो पूर्णपणे काढून टाकला. आता ती फक्त तिच्या ड्रेसच्या स्ट्रॅप्ससह होती, पण तेही खांद्यावरून सरकले होते.
कबीरचे हात थांबले नाहीत. तो माझ्याकडे पाहिला, मानेने विचारले – ‘पुढे जाऊ?’ मी मंजूरी दर्शवण्यासाठी डोके हलवले. त्याने त्याचे हात रेयाच्या पाठीवरून पुढे नेले, तिच्या पोटावरून वर सरकले, आणि शेवटी तिच्या स्तनांवर हात फिरवू लागला. तो तिच्या ब्राच्या कपातून हळूच तिचे स्तन बाहेर काढला. तिचे निप्पल्स आधीच कडक झाले होते. त्याने त्यांना त्याच्या बोटांनी हळूच चिमटा काढला, गोल फिरवला.
“आह्ह…” रेयाच्या ओठांमधून एक उसासा बाहेर पडला. तिने तिचे डोके कबीरच्या छातीवर ठेवले.
आता तिची पाळी होती. तिचे हात, जे आतापर्यंत त्याच्या खांद्यावर होती, ती खाली सरकली. तिने त्याच्या ब्लेझरची बटणे सोडवली आणि तो कपडा त्याच्या खांद्यावरून ढसढसा पडू दिला. मग त्याच्या शर्टची बटणे. एक एक करत ती सर्व बटणे सोडवली. ती त्याचा शर्ट उघडली, आणि त्याच्या विशाल, केसाळ छातीवर तिचे ओठ ठेवले. त्याच्या छातीवर चुंबने ठेवू लागली, नंतर लहान लहान चावे घेऊ लागली. कबीरने डोके मागे ढकलले, त्याच्या डोळ्यात एक आनंदी वेदना दिसत होती.
मग त्याने एक झटका दिला. त्याने रेयाला हलकेपणे सोफ्यावर ढकलले. तो तिला सोफ्यावर झोपवत होता. ती पाठीवर पडली, तिचे केस विखुरले. तिचा ड्रेस आता पोटापर्यंत चढला होता. कबीर तिच्या पायांदरम्यान झुकला. त्याने तिच्या स्कर्टची साइड झिप शोधली. तिच्या स्कर्टची झिप उघडली. एका सहज हालचालीने त्याने तो कपडा तिच्या पायांवरून काढून टाकला. आता ती फक्त तिच्या लेसच्या अंतःवस्त्रात होती.
त्याने तिच्या गुडघ्यांवर हात ठेवले आणि ते हळूहळू वेगळे केले. त्याचा चेहरा तिच्या दरम्यान होता. त्याने तिच्या अंतःवस्त्राच्या कडेला एक बोट टेकले. मग तिच्या गुडघ्यांदरम्यान त्याचा हात सरकला, तिच्या आतील मांडीवरून वर चढत तिच्या अंतःवस्त्राच्या ओल्या कापडापर्यंत पोहोचला. त्याने त्या ओलसर कापडावर हलका दाब दिला.
ती हळूच उसास टाकली, तिचे नितंब सोफ्यावरून थोडे वर उठले. तिची प्रतिक्रिया पाहून, कबीरने तिचे अंतःवस्त्र देखील बाजूला सारले. आता ती पूर्णपणे उघडी होती, आणि तो तिला पाहात होता. त्याच्या डोळ्यात एक अद्भुत कृतज्ञता होती.
“तू सुंदर आहेस,” तो फुसफुसाटले.
मग त्याला काहीतरी सुचले. त्याने रेयाला पकडले आणि तिला वर उचलून टेबलावर बसवले. टेबलाची कड थंड होती, तिच्या नितंबाला स्पर्श झाला. ती टेबलाच्या काठावर हात टेकले, तिचे शरीर मागे झुकले. तिचे डोळे माझ्याकडे होते, आणि तिने एक छोटासा हसरा केला – एक आमंत्रण, एक सहभाग.
कबीरने त्याचा पॅंट आणि अंतःवस्त्र काढून टाकले. त्याचे लिंग पूर्ण उत्तेजित होते. तो रेयाच्या मागे उभा राहिला. त्याने तिच्या नितंबावर हात ठेवले, तिला टेबलाच्या काठाजवळ ओढले. त्याने त्याचे लिंग तिच्या योनीच्या द्वाराशी संरेखित केले. तो माझ्याकडे पाहिला, शेवटची संमती मागत. मी डोके हलवले – होय.
तो मागून तिच्यात प्रवेश करतो.
रेयाचे तोंड उघडे राहिले, पण आवाज बाहेर पडला नाही. तिचे डोळे विस्फारले गेले. हळूहळू, संपूर्ण लांबीने, तो आत शिरला. ती एक दीर्घ श्वास सोडली. कबीरही थांबला, दोघेही या नवीन संवेदनांची सवय करून घेत होते.
मग त्याने हालचाल सुरू केली. सुरुवातीला हळू, शोधणारे. पण लगेचच गती वाढली. त्याचे नितंब आणि मांड्या ताणल्या गेल्या, प्रत्येक धक्क्यासह. तिच्या नितंबांवरचा हलका चपटा आवाज येऊ लागला – एक मादक, ओले आवाज जो संगीतात मिसळला. रेयाचे शरीर प्रत्येक धक्क्याने पुढे सरकत होते. तिने तिचे डोळे बंद केले, तिचा चेहरा एकाग्रतेने ताणला गेला.
ती मागे पाहते, त्याच्याकडे. तिच्या डोळ्यात एक तीव्र इच्छा होती. “जोरात,” ती फुसफुसाटली.
पण कबीरने आधी एक गोष्ट करायची ठरवली. त्याने हालचाली थांबवल्या, आणि तिला परत सोफ्यावर नेले. त्याने तिला काळजीपूर्वक खाली ठेवले. मग त्याने तिचे शरीर फिरवले. तिला वरती झोपवतो, तिचे पाय सोफ्याच्या बाजूने लोंबत ठेवले. तो तिच्यावर येण्यासाठी झुकला.
तो तिच्यावर येतो, त्याचे गुडघे तिच्या मांडीदरम्यान जमिनीवर टेकले. त्याने तिचे पाय वर उचलले. ती तिचे पाय त्याच्या कमरेभोवती गुंडाळते, त्याला आत ओढले. त्याच्या खांद्यावर तिचे पाय क्रॉस झाले.
आता त्यांचा संपर्क अधिक खोलवर होता. कबीरने पुन्हा प्रवेश केला, आणि ह्यावेळी तो थेट, निर्भय होता. तो लयबद्ध गतीने हालचाल करू लागला. प्रत्येक धक्का जोरदार आणि पूर्ण होता. रेयाचे केस, जे आधीच विखुरले होते, ते प्रत्येक हालचालीने उड्या मारू लागले. तिचे केस विखुरले जातात.
तिच्या शरीरातून एक अविरत कर्कश आवाज येऊ लागला. तिने तिचे हात त्याच्या पाठीवर फिरवले, त्याच्या त्वचेवर तिचे नखर रोखले. त्याची गती वाढतच होती. त्याचे श्वास जोरात सुटत होते. रेयाचे शरीर ताणले गेले, ती एका टोकाला पोहोचत होती.
ती त्याच्या खांद्यावर दात ठेवते, आपल्या भावना दाबण्याचा प्रयत्न करते. पण ते कामी आले नाही. एक दबावलेला आवाज काढते – एक लांब, कंपायमान कराहट जी खोलीत भरून राहिली.
ते ऐकून कबीरचा आत्मसंयम संपला. त्याने तिच्या नितंबाखाली हात घातले, तिला जोरात आपल्याकडे ओढले, आणि जोरात धक्का देत राहिला. त्याचे शरीर कापू लागले. रेयाचे डोळे उघडे राहिले, ती त्याच्याकडे पाहात होती, तिचे ओठ थरथरत होते.
कबीरचे शरीर एकदम ताठ झाले, एक खोल गुरगुराट त्याच्या छातीतून बाहेर पडला. रेयाचे शरीरही कंपायमान झाले, तिच्या आत एक उष्ण लहर पसरताना ती त्याच्याशी चिकटून राहिली. तो तिच्यावर कोसळला, दोघेही जोरात श्वास घेत होते, त्यांचे अंग एकमेकांच्या घामात भिजलेले होते.
काही मिनिटं तशीच गेली. फक्त श्वासोच्छ्वासाचे आवाज, आणि दूरच्या संगीताचा सूर. कबीरने शेवटी हलके केले, आणि तिच्यापासून वेगळा झाला. तो तिच्या पाठीवर पडला, दोघेही सोफ्यावर जागा नसताना एकमेकांना चिकटून होते.
मी माझ्या खुर्चीवरून उठलो आणि त्यांच्याकडे गेलो. माझ्या अंत:करणात एक विचित्र शांतता होती. ईर्षा नव्हती. फक्त एक समाधान. मी टेबलकडे गेलो आणि पाण्याची बाटली आणली. मी ती कबीरकडे वाढली. त्याने ती घेतली, एक मोठा घोट घेतला, आणि नंतर रेयाकडे वाढली. तिनेही प्याले.
“धन्यवाद,” रेया फुसफुसाटली, तिचा आवाज भरलेला होता.
कबीरने तिच्या केसांमध्ये हात फिरवला. “नाही. मी धन्यवाद देतो.”
मी सोफ्याच्या दुसऱ्या टोकाला बसलो. रेयाने माझ्याकडे पाहिले. तिच्या डोळ्यात प्रश्न होता – ‘तू ठीक आहेस ना?’ मी हसलो आणि मान हलवली. होय, मी ठीक आहे.
कबीरने हळूहळू उठण्याचा प्रयत्न केला. “मला जायला हवं…” त्याने सुरुवात केली.
“नाही,” रेयाने मृदू पण निश्चितपणे म्हटले. तिने त्याचा हात धरला. “आज रात्री नाही. तू इथेच राहा.”
तो आश्चर्यचकित झाला, नंतर माझ्याकडे पाहिला. मी मानेचा इशारा केला. “तू आमचा मित्र आहेस. आणि… आता या अनुभवाचा एक भाग आहेस. रहा.”
त्याने डोके खाली घातले, एक भावनिक क्षण. नंतर तो परत खाली पडला, रेयाला जवळ ओढून घेतले.
मी मोमबत्त्या विझवल्या. फक्त समुद्राच्या चंदेरी प्रकाशात, आम्ही तिघेजण त्या मोठ्या सोफ्यावर एकमेकांजवळ गुंफले गेलो. कोणी बोलले नाही. या शांततेत, या जवळीकीत, सगळे उत्तरे होती. ही फक्त एक रात्र नव्हती; हा आमच्या नात्यातील एक नवीन अध्याय होता. आणि तो पूर्णपणे आमच्या नियंत्रणात होता. समुद्राचा आवाज ऐकत, तिघांचे श्वास एकमेकांशी एकरूप होत गेले.