मुंबईची उन्हाळ्याची संध्याकाळ बोरिवली वेस्टमधील या शांत, व्यावसायिक संकुलातही जाणवत होती. शीतकरणाचे यंत्र सतत गुंजत होते, पण हवेतली ओला आणि गरमपणा कायम होता. माझं नाव समीर आहे. आयुष्याच्या अठ्ठतीसाव्या वर्षी, एका छोट्या कंत्राटदार म्हणून मी जे काही बांधलं होतं, ते सगळं एका चुकीच्या भागीदारीमुळे आणि बाजाराच्या घसरणीमुळे धुळीला मिळालं होतं. आज मी या ऑफिसमध्ये माझ्या कर्जदाराची वाट पाहात बसलो होतो. तो म्हणजे महेश, अठ्ठेचाळीस वर्षांचा, ज्याने गेल्या वर्षी माझ्या व्यवसायाला वाचवण्यासाठी एक मोठी रक्कम कर्जाऊ दिली होती. आता ती परतफेडीची मुदत संपली होती, आणि माझ्याकडे एक पैसाही नव्हता.
ऑफिसची रंगयोजना कोल्ड ग्रे आणि लाकडी फिनिशची होती. एक मोठा डेस्क, दोन सोफे आणि एका बाजूला एक एक्सपेंसिव्ह लेदरची आर्मचेअर. मी साधा चेक्ड शर्ट आणि ट्राउझर घातला होता, जो आता माझ्या घामाने चिकटून गेला होता. महेश आत आला तेव्हा त्याचा प्रेशर लगेच जाणवला. त्याने फॉर्मल शर्ट आणि एक्सपेंसिव्ह ट्राउझर घातली होती, त्याची बांधणी आणि त्याच्या हातातील महागडी घड्याळ त्याची आर्थिक सत्ता स्पष्ट करत होती. त्याने डेस्कवर कागदपत्रे ठेवली आणि माझ्याकडे पाहिलं.
“समीर, मुदत संपली आहे,” त्याने सुरुवात केली, आवाजात कोरडेपणा होता. “पंधरा लाख. आज.”
माझा गळा कोरडा पडला. “महेशभाई, मला माहितीये. पण सध्या परिस्थिती…”
“परिस्थिती मला माहीत आहेत,” त्याने माझं वाक्य मध्येच छाटलं. त्याच्या डोळ्यांतून एक तीक्ष्ण, गणना करणारा भाव दिसत होता. “म्हणूनच मी तुला एक पर्याय देतो आहे. कायदेशीर कारवाई, दंगल, या सगळ्यापेक्षा वेगळा.”
मी मुकाट्याने त्याच्याकडे पाहिलं. हवा इतकी गरम होती की शीतकरणाच्या यंत्राचा आवाजही एक प्रकारचा गोंधळ वाटत होता. त्याने पुढे सांगितलं, “हे कर्ज माझ्या बँक खात्यात नाहीये, समीर. हे खासगी आहे. आणि खासगी कर्जासाठी खासगी उपाय असतात.” त्याचा आवाज आता एक प्रकारचा खेळकर झाला होता, पण त्यामागे धमकी स्पष्ट होती. मला काहीतरी अनिष्ट ओढवत आहे असं वाटलं.
महेश बोलत होता, पण माझे लक्ष त्याच्या अंगावर होतं. त्याच्या फिट केलेल्या शर्टमधून त्याच्या खांद्याची रुंदी आणि छातीची आकृती दिसत होती. तो एखाद्या व्यावसायिकापेक्षा जास्त एक शक्तिशाली प्राणी वाटत होता. त्याचे हात, जे कागदपत्रांवर टेकले होते, ते बळकट आणि केसाळ होते. त्याचा चेहरा कठोर होता, पण त्याच्या ओठांवरचा एक वाकडा स्मित हा धमकी आणि आमंत्रण यांचा विचित्र मिश्रण वाटत होता.
त्याने उठून सोफ्याच्या दिशेने पाऊल टाकलं. “ये, बसू या इथे. अधिक आरामात.” त्याच्या हालचालीत एक आत्मविश्वास होता, जो माझ्या बेचैनपणाच्या उलट होता. मी सोफ्यावर बसलो. तो माझ्यापासून फारच जवळ येऊन बसला. त्याच्या स्पर्शाने माझ्या मनात एक विचित्र ताण निर्माण झाला. हा ताण भीतीपेक्षा वेगळा होता. हा एक धक्कादायक, अवर्णनीय आकर्षण होतं, जे या असंतुलित सत्तेच्या खेळातून निर्माण झालं होतं.
त्याने माझ्याकडे पाहिलं. त्याचे डोळे माझ्या चेहऱ्यावरून खाली सरकले, माझ्या चिकट शर्टवर, माझ्या गुडघ्यांवर. “तू अजूनही चांगला दिसतोयेस, समीर,” त्याने हलक्या आवाजात म्हटलं. “ताणल्यासारखा दिसत नाहीयेस.” हे एक साधं वाक्य होतं, पण त्याच्या उच्चारणात एक कामुक गंभीरता होती. माझ्या शरीरात एक सिहरन जाणवली. हे काय चाललंय? ही उत्सुकता, ही भीती आणि त्याच्या लक्षामुळे निर्माण होणारी एक विचित्र गरमी… सगळं मिसळून गेलं होतं.
“माझा पर्याय सोपा आहे,” महेश म्हणाला, त्याचा हात सोफ्याच्या मागच्या बाजूस टेकला आणि त्यामुळे तो आणखी जवळ आला. “हे कर्ज मी माफ करू शकतो. पूर्णच. पंधरा लाख… धुळीस मिळतील.”
“काय… काय अट आहे?” मी विचारलं, माझा आवाज घशात अडकल्यासारखा वाटत होता.
त्याने थोडा विराम दिला. त्याचा एक हात सोफ्याच्या बाजूने सरकत माझ्या मागे आला, पूर्णपणे स्पर्श न करता. “तू. एक रात्र. फक्त एक रात्र माझ्यासाठी.”
हा शब्द ऐकून माझं सगळं शरीर थंड पाण्यासारखं झालं. पण त्याचबरोबर, एक विचित्र, अपेक्षित भीतीने केलेली तयारीही जाणवली. मी माझ्या स्वतःच्या प्रतिक्रियेवर आश्चर्यचकित झालो. “हे… हे शक्य नाही,” मी कुजबुजलो.
“शक्य नाही?” त्याने एक हलकासा हास्य केलं. त्याचा बोटांचा टोक माझ्या मानेच्या मागच्या बाजूस लागलं, हलकं सहलावलं. “समीर, तू इथे एकटा आलायेस. तुझ्याकडे पर्याय नाहीयेत. कायदा माझ्या बाजूने आहे. किंवा… नाही आहे.” त्याचा स्पर्श आणि शब्द यांचा मिलाफ होता. “हे एक करार आहे. तू देतेस, मी माफ करतो. सोपं.”
माझं मन धावत होतं. कुटुंब, समाज, माझी मर्दानगी… सगळं धोक्यात होतं. पण पंधरा लाखांचं ओझं, त्यामुळे येणारी बदनामी, तुरुंगाची भीती… त्याच्या जवळीकीमुळे निर्माण झालेली गरमी… सगळं एकत्र येत होतं. त्याने माझ्या चेहऱ्याचा अभ्यास केला. “तुला वेळ लागेल. मी समजू शकतो.” त्याचा हात माझ्या खांद्यावर आला. जोराचा स्पर्श नव्हता, पण त्यात एक अटळता होती. “पण माझा विश्वास घे. हे तुझ्यासाठीच सोपं होईल. फक्त शरीराचा व्यवहार आहे. भावनांशी काहीही संबंध नाही.”
पण भावनाच येत होत्या. राग, अपमान, भीती… आणि एक गूढ, गुन्हेगारी उत्सुकता. त्याच्या शक्तीचं, त्याच्या आत्मविश्वासाचं आकर्षण. मी माझे डोळे मिटले. ही लढाई मी हरलो होतो हे मला माहीत होतं. मी मान हलवली. होयाचा इशारा नव्हता, पण नकाराचाही नव्हता. तो एक श्वासोच्छ्वास होता. महेशला ते पुरेसं होतं. त्याचे स्मित रुंद झालं. प्रलोभन संपलं होतं. आता कृतीची वेळ आली होती.
त्याने माझ्या खांद्यावरचा हात वापरून मला सोफ्याच्या पाठीशी ढकललं. माझं शरीर मऊ फोमवर कोसळलं. “छान,” त्याने कुजबुजलं. तो माझ्यावर झुकला आणि त्याच्या बोटांनी माझ्या शर्टची चेन उघडायला सुरुवात केली. प्रत्येक बटण उघडताना होणारा आवाज माझ्या कानात गडगडाटासारखा वाटत होता. शर्ट उघडला आणि त्याने तो माझ्या बाजूने सरकवला. त्याचे हात आता माझ्या छातीवर होते, त्याच्या उबदार तळहातांनी माझ्या स्नायूंचा अभ्यास करत होते.
“आरामात राहा,” त्याने सांगितलं, पण त्याच्या आवाजात आज्ञा होती. त्याने माझ्या ट्राउझरचा बेल्ट उघडला, झिपर खाली ओढली. मी माझे मांडी आपोआप जरा वेगळी केली. एक आत्मसमर्पणाची कृती. त्याने माझी पॅन्ट आणि अंडरवेअर एकाच वेळी खाली ओढली. थंड हवा माझ्या उघड्या शरीराला लागली, पण ती लगेचच त्याच्या शरीराच्या उष्णतेने बदलली. तो माझ्या दोन्ही मांड्यांमध्ये झुकला.
त्याच्या उबदार श्वासाने माझ्या संवेदनशील त्वचेवर एक रोमांच निर्माण केलं. त्याने माझ्या जननेंद्रियाकडे दृष्टी न देताच, माझ्या मांड्यांच्या आतील बाजूस, मऊ त्वचेवर एक कोमल चुंबन दिलं. माझं शरीर एकदम ताठ झालं. “श्श्श…” त्याने फुसफुसाट केला. त्याने माझे पाय आणखी पसरले आणि माझ्या लिंगाच्या तळाशी, वृषणांच्या जवळ, त्याची जीभ फिरवली. एक दीर्घ, ओलसर, अत्यंत संवेदनशील स्पर्श. मी एक आह भरली. तो माझ्या प्रतिक्रियेवर मंद हसला.
त्याने माझ्या लिंगाला हात लावला नाही. त्याऐवजी, त्याने माझ्या मांड्यांना त्याच्या हातांनी मजबूत पकडले आणि माझ्या लिंगाच्या अगदी शेंड्याला, त्या अतिशय संवेदनशील शिरावर, त्याचे ओठ टेकले. फक्त ओठ. आणि मग एक हलका चावा. “आह!” मी जोरात हललो. वेदना नव्हती, तर एक तीव्र, विद्युत्सारखी संवेदना होती जी माझ्या पाठीच्या मणक्यातून वर चढली. त्याच्या हालचालीत एक नियंत्रित उन्माद होता.
तो वर उठला. त्याचे डोळे आता अगदी गडद झाले होते. त्याने माझी पॅन्टी पूर्णपणे काढून टाकली आणि ती एका बाजूला फेकली. “आता वेगळी पोझिशन,” त्याने म्हटलं. त्याने मला पाठीवरून वळवलं. मी माझे हात सोफ्याच्या आर्मरेस्टवर टेकले. त्याने माझे दोन्ही पाय वर उचलले आणि ते सोफ्याच्या मागच्या, उंच बाजूवर, जिथे लेदरचा काठ होता तिथे टांगले. माझे नितंब हवेत उंच झाले होते, माझं शरीर एक वाकलेलं, सबमिसिव्ह आकृती बनलं होतं.
मी त्याच्याकडे मागे वळून पाहिलं. त्याने आपली ट्राउझर उतरवली. त्याचे लिंग, ताठ आणि आकाराने मोठे, दिसत होते. त्याने कॉन्डोम घातला नाही. “आज नकोये ते,” त्याने म्हटलं. तो माझ्या मागे आला. त्याचे एक हात माझ्या कंबरेला आले आणि दुसरा हात माझ्या छातीवर, माझ्या एका स्तनावर येऊन थांबला. त्याने तो मळमळायला सुरुवात केली.
मग मला जाणवलं. तो प्रवेश करणार नव्हता. तो त्याच्या लिंगाचा टोक माझ्या नितंबांच्या दरम्यान, गुदद्वाराच्या अगदी जवळ ठेवून उभा होता. तिथेच तो ठेवून राहिला, फक्त दबाव देत होता. “मागे हे…” मी घाबरून म्हटलं.
“होय,” त्याने फुसफुसाट केला, त्याचा आवाज गद्गद् झाला होता. “हेही कराराचा भाग आहे.” आणि त्याने ढकललं.
प्रथम प्रवेश वेदनादायक होता. मी एक कर्कश आवाज काढला. त्याचा हात माझ्या तोंडावर आला. “शांत राहा. सवय होईल.” त्याने हळूहळू, पण दृढतेने पुढे ढकलणं सुरू ठेवलं. जसजसा तो आत शिरत होता, तसतशी वेदना एक जळजळीत, भरून येणारी संवेदनामध्ये बदलत होती. त्याने पूर्णपणे आत प्रवेश केला आणि थांबला. त्याचा श्वास माझ्या कानात येत होता. “आता… आता राईड कर.”
मला कळलं नाही त्याचा अर्थ काय. त्याने माझ्या नितंबांवर एक जोरदार चापट मारली. “हल! तू चालव. मी नाही.”
ही सत्तेची शेवटची, पूर्ण झालेली अभिव्यक्ती होती. मला स्वतःला हलवणं भाग पडलं. मी माझे हिप्स मागे पुढे करू लागलो, त्याचे लिंग माझ्यात घेऊन. प्रत्येक हालचालीत एक अपमान आणि एक अप्रतिम भौतिक उत्तेजना यांचे मिश्रण होतं. तो फक्त उभा राहिला, त्याचे हात माझ्या शरीरावर, मला नियंत्रित करत. मी जोरात हलू लागलो, माझा स्वतःवरचा राग, माझी लज्जा, या सगळ्याची उर्जा या हालचालींमध्ये ओतू लागलो. माझं शरीर प्रतिसाद देऊ लागलं. संवेदना जळजळीतून आनंददायी झाल्या.
“हो… असंच,” त्याने करकर आवाज काढला. त्याने माझे केस त्याच्या मुठीत घेतले आणि ओढले, माझं डोकं मागे ओढलं. त्याचे ओठ माझ्या मानेवर आले. चावा घेतला. मी ओरडलो, पण हा ओरडणं आनंदाचं होतं. माझं लिंग, जे आतापर्यंत लटकत होतं, ते आता ताठ झालं होतं, प्रत्येक ढकल्यामुळे ते सोफ्याच्या लेदरवर घासलं जात होतं.
त्याची गती वाढली. त्याने आता मदत केली, जोरात मागे पुढे ढकलू लागला. खुर्चीचे पाय जमिनीवर घास खाऊ लागले, प्रत्येक जोरदार ढकल्याने ती पुढे सरकत होती. ऑफिसची खोली फक्त आमच्या श्वासोच्छ्वासाने, चामड्याच्या घासण्याच्या आवाजाने आणि माझ्या स्वतःच्या कराहटींनी भरून गेली होती. माझ्या शरीरात उष्णता साठू लागली. मी जवळ आलो होतो, खूप जवळ.
“थांब,” त्याने अचानक म्हटलं. त्याने मला अचानक बाहेर ढकललं. मी एक विचित्र, रिकामेपणाची भावना अनुभवली. त्याने मला वळवलं आणि सोफ्यावर बसवलं. “तोंडात घे.”
मी काही बोललो नाही. मी झुकलो आणि त्याचे लिंग, ओले आणि माझ्याच शरीराच्या द्रव्याने भिजलेले, तोंडात घेतलं. त्याची चव मी स्वीकारली. त्याने माझे गाल हातांनी धरले, माझं डोकं हलू दिलं नाही. “छान,” त्याने स्तुती केली. त्याने हळूहळू मागे पुढे होणं सुरू ठेवलं, माझ्या तोंडाची खोली शोधत. माझ्या डोळ्यांतून अश्रू ढाळले, पण मी थांबलो नाही.
काही क्षणांनंतर, त्याने बाहेर काढलं. “आता शेवट,” त्याने म्हटलं. त्याने मला पुन्हा पाठीवर झुकवलं, पण आता मी सोफ्याच्या बाजूने, माझा चेहरा लेदरच्या आर्मरेस्टकडे, पाय खाली लोंबकळत. तो मागून आला. ही पोझिशन अधिक खोल, अधिक आक्रमक होती. त्याने माझ्या नितंबांवर चापट्या मारायला सुरुवात केली, प्रत्येक चापटीच्या आवाजाने हवा फाटत होती. त्याचे ढकलणं अधिक वेगवान, अधिक अनियंत्रित झालं.
माझ्या शरीरातील उष्णतेचा स्फोट झाला. मी एक दीर्घ, कर्कश ओरड काढत संपलो, माझं लिंग झपाट्याने स्पंदन करू लागलं, वीर्य सोफ्याच्या लेदरवर आणि माझ्या पोटावर पडलं. माझ्या संपण्याच्या लहरींमध्येच, महेशनं एक गुरगुरणारी आह भरली आणि माझ्यातच, गरम द्रव्याच्या झोतानं भरून, संपलं. त्याने काही क्षण थांबलं, मग हळूवारपणे बाहेर काढलं.
एक गडगडाटी शांतता पसरली. फक्त आमचे जोराचे श्वास ऐकू येत होते. महेशने माझ्या शेजारी सोफ्यावर बसून, आपले कपडे घातले. मी हलू शकत नव्हतो. माझं शरीर एका विचित्र आनंद आणि गहन लज्जेच्या भावनेने भरलेलं होतं. शारीरिकदृष्ट्या, मी एका तीव्र उच्चबिंदूवर पोहोचलो होतो. भावनिकदृष्ट्या, मी कोसळलो होतो.
त्याने एक कागद आणि पेन काढला. “हे घे,” त्याने म्हटलं, तो कागद माझ्याकडे ढकलत. “कर्ज माफीचा करार. तुझी आणि माझी सही. आजची तारीख.”
मी कागदाकडे पाहिलं. ते खरं होतं. पंधरा लाखांची मुक्तता. या एका रात्रीच्या किंमतीला. मी माझा हात वाढवला. हात थरथरत होता. मी सही केली.
महेशने आपली सही केली आणि कागद आपल्या ब्रीफकेसमध्ये ठेवला. तो उठला. “ऑफिसची चावी डेस्कवर आहे. तू इच्छितो तेव्हा बाहेर जाऊ शकतो. शॉवर दुसऱ्या बाजूला आहे.” त्याचा आवाज पूर्णपणे व्यावसायिक झाला होता. ज्याने आत्ताच माझ्याशी अत्यंत आतील संबंध ठेवला होता, तो आता एक अनोळखी माणूस वाटत होता.
तो दारापर्यंत गेला आणि थांबला. “हे लक्षात ठेव, समीर. हा करार फक्त आपल्यादरम्यान आहे. कोणाला कळलं तर… तू समजू शकतोयस.” धमकी स्पष्ट होती. आणि मग तो निघून गेला.
मी एकटाच राहिलो. ऑफिसमध्ये आमच्या संभोगाचे चिन्ह स्पष्ट होती – हललेली खुर्ची, सोफ्यावरचे डाग. मी माझे कपडे घातले. प्रत्येक हालचालीत माझ्या शरीराला आठवण येत होती. मी शॉवरकडे चाललो, पण तेथे थांबलो. मला आत्ताच्या गरम पाण्याखाली जायचं नव्हतं. मला ती संवेदना, तो दर्द, तो आनंद… ते सगळं जपायचं होतं. ही एक भयानक आठवण होती, पण ती माझी होती. माझ्या स्वायत्ततेची किंमत मी आत्ताच भरली होती. पण काय स्वायत्तता शिल्लक होती? मी बाहेर पाहिलं. बोरिवलीची रात्र शांत होती. माझं भविष्य अज्ञात होतं. फक्त एक गोष्ट निश्चित होती: मी आज रात्री एका अर्थाने मुक्त झालो होतो, आणि दुसऱ्या अर्थाने, कायमचे बंदी झालो होतो.